Wat ik mooi vond:

Geeft heel goed de moeite weer die het kost om jouw illusies te delen met een ander en de consequenties van dat delen op je realiteitsbesef. Eerst moet je die wanen delen, dan inzien dat het symbolen zijn van je ellende, door deze katharsis word je beter.

Gezonde mensen hebben dezelfde of meer ellende en stress maar raken er niet psychotisch door. Je moet de ellende van een ander respecteren, maar dat kan alleen als je er open over bent. Je wil niet in een zieligheidswedstrijd belanden, maar voor heel veel mensen is het moeilijk om uitdrukking te geven aan hun lijden.

Effectieve arts toont empathie en spreekt taal van waanzin, is niet bang voor vreemd gedrag.

Psychiatrische mensen kunnen heel eerlijk zijn en heel gevoelig voor het gedrag van anderen.

Het effect wat een psychose heeft voor de naasten is goed beschreven.

Het verhaal heeft een positief en hoopvol einde.

Wat ik minder vond:

Als mensen zelf kiezen voor een vlucht uit de realiteit waarom zijn die stemmen en hallucinaties dan zo naar? Daarvoor vind ik geen verklaring in dit boek. Beetje jaren 60/70 idee, die 'vlucht uit de werkelijkheid'. Zelf denk ik ook dat het komt door biologische aanleg en onverklaarbare werkingen van symptomen. Ik heb mijn psychoses niet als een keuze ervaren. Het is iets wat je overkomt.

Het idee dat psychiatrische patienten overgevoelige mensen zijn die de wereld niet aankunnen. Psychotische mensen zijn in zeker opzicht heel sterk doordat ze ook tegen hun ziekte moeten strijden.

Spannend boek, goed geschreven. Korte, duidelijke en weinig omslachtige zinnen die desondanks heel veel sfeer oproepen.

I wanted to read something from a country I don't know much about. This is from New Zeeland. As I'm also interested in psychiatry and female biographies, this was the one.

On the back of the book the publisher is advertising the authors triumph : being declared mentally sane and finding public acknowledgment for her writing.

I have lived with psychosis myself (what was used to be called schizophrenia) and I find it highly disturbing that Janet Frame faked schizophrenia to get attention.

Goed boek voor iedereen die een moeilijke relatie met zijn moeder heeft. Mooi (en super pijnlijk) hoe Gornick innerlijke ruimte beschrijft en hoe die ruimte kan krimpen in het contact met anderen. Hoe ze dat beschrijft vond ik echt een eye-opener.

Soms beziet ze het leven teveel in abstracties en kan ik haar niet helemaal volgen, maar ook veel prachtige zinnen vol levenswijsheid.Er is een beetje een grijs gebied tussen overthinking en filosofie.

Wat Carmiggelt heel leuk doet in zijn kronkels: bijna altijd gaat het over eerste ontmoetingen met mensen op straat. Daar wisselt hij dan 2 woorden mee, maar vervolgens zet hij ze geniaal neer in 1 of 2 zinnen. Meestal een analogie. Bijvoorbeeld: "Hij lijkt op een te vol geschonken glas waar je vooral niet tegen stoten moet". Ik vind dat uiterst grappig. Verder spreekt er veel levenswijsheid uit, maar zonder ooit moraliserende te zijn.

Ik ben hier te moralistisch voor, misschien ook te puriteins. Het losbandige spreekt me desondanks of daarom juist wel aan. Mooie zinnen.

"Het wilde blauwe ginder daalde over ons neer als een dronken zoomlens die denderend scherpstelde." Ik vraag me dan af wat het origineel was. Toch geen vertaling moeten lezen. Hoewel ik het ook in het Nederlands een mooie zin vind.

Een oppervlakkig leven heel goed beschreven. Gaat veel over de verheerlijking van mensen die op een achteloze manier beroemd of knap zijn. En dat is natuurlijk super lastig. Het expres doen is al lastig genoeg, maar achteloos, pfoeh.

De schrijfster is scherp, egoïstisch en grappig.

Omg, zoveel bijvoeglijke naamwoorden. Het lijkt wel een taalles met mijn leerlingen. Onleesbaar! Niet uitgelezen.