Wat een mooi boekje. Zo ontwapenend eerlijk geschreven. Grappig, aandoenlijk. Mooi ook hoe scherp hij gevoelens van trots en schaamte beschrijft in het taalverwervingsproces.

Ik houd wel van die boeken waarbij je op het einde een moralistische point verwacht, maar dat die dan niet komt. Of het is de dood. Het deed mij denken aan de verhalen van Achvlediani. De man die zijn hoofd verloor. Geinig boekje, dat wel. Leuke illustraties ook.

Hier ben ik iets te woke voor. Ik snap dat intelligente mensen andere persoonlijke crisissen hebben dan 'gewone' mensen, maar ik denk dat ik dan liever 'Waanzin' lees van Shiver om me een lesje te leren.

Ik vond het ook een beetje een intellectuele zelfbevrediging. Soms wordt er gedweept met intelligentie alsof de waanzin van intelligente mensen niet ontstaat uit emotionele onmacht maar uit een begrip van hoe de wereld 'echt' in klaar zit.

(Genialiteit wordt op een romantische manier in verband gebracht met lijden. Ik herlas hierna De ironie van de kunstenaar, van Maarten Doorman).

Alsof zij het beter doorgronden. En de mensen met een gemiddelde psychische problematiek kunnen zich dan daarmee identificeren en zich tegelijkertijd geruststellen. En daar dan interessant over doen.

In een ruk uitgelezen, in een paar uurtjes. Met plezier ook wel. Maar dit blijft niet hangen, weet ik nu al.

Ik heb geschiedenis gestudeerd maar dit boek ‘La storia’ zou iedere geschiedenisstudent moeten lezen. Het verenigt het grote verhaal van politieke ontwikkelingen met dat van een individu.

Iduzza is een eenvoudige Italiaanse vrouw. Haar man is op jonge leeftijd overleden en ze leeft met een zoon uit dat eerste huwelijk (Nino) en een bastaard (Useppe) die is geboren uit een verkrachting door een Duitse soldaat op het begin van de eerste wereldoorlog. Daar begint het boek.

Het perspectief wisselt: soms volgen we Iduzza, soms Nino en soms Useppe. Altijd de alwetende verteller die ook pagina’s lang kan uitweiden over bijpersonages. Heel aandoenlijk vind ik dat ook het karakter van dieren uitgebreid wordt besproken. Er zijn opvolgend twee honden (Blitz en Bella) in het huishouden van Iduzza, hun karakter wordt uitgebreid beschreven en hun rol in het gezin is groot. Ook gaat het pagina’s lang over een kat, Rosella, in een schuur waarnaar Iduzza en Useppe zijn uitgeweken als hun huis in Rome is gebombardeerd.

Die gedachtengang van een kleuter is enorm fascinerend en aandoenlijk, zonder ooit sentimenteel te worden. Ook dromen van personages worden uitgebreid beschreven en de kleuren en indrukken van het weer, de dag op onnavolgbare wijze.

Prachtig en indrukwekkend vond ik ook de uitweiding over de belevenissen van Davide in de laatste 100 bladzijden van het boek en de gesprekken die Useppe heeft met zijn hond Bella.

Echt een aanrader! Zoals ook haar andere boeken L’isola di Arturo (Het eiland van Arthur) en Menzogna en Sortilegio (Leugens en Tovenarij).