Het boek gaat over een lesbische liefde in de jaren '50 in de Verenigde Staten. Tussen de 19 jarige Therèse en Carol, die in een scheiding ligt. Het verhaal vertelt goed hoe dat maatschappelijk lag in die tijd.

Ik vond de stijl heel koel, de personages wat afstandelijk. Daar moest ik wel aan wennen, maar ging ik verderop in het boek steeds meer waarderen. Het is ook heel filmisch, je ziet alles heel beeldend voor je. Wel zit er een soort schrijverstrucje in qua stijl om bij interne monologen de hele tijd de blik te volgen van het personage naar schijnbaar onbelangrijke details. (Die dan toch op een bepaalde manier veelzeggend zijn. Een beetje zoals in de film Magnolia). Daar zit ook een soort thriller achtige spanning in.

Interessante feitjes, wel best moeilijk voor een leek. Spoort wel aan tot een kentering in het kijken naar vet.

Ik heb alleen het hoofdstuk over schizofrenie gelezen, maar ik vond het niet overtuigend. Het voorbeeld spreekt aan, maar als het gaat om de medische grond van schizofrenie vind ik Jim van Os zijn visie overtuigender (de genetische variatie is zo breed dat het je tot mens bestempelt) en vind ik het beeld van Sommers nogal somber en deterministisch. In werkelijkheid is het ziektebeeld binnen mensenlevens ook veranderlijk. Het is wel belangrijk dat je mensen die hoop geeft.

Sommige symptomen worden wel goed uitgelegd.

Ik vind de term schizofrenie discriminerend, door de historische connotatie van het woord, zou het goed zijn die term achter ons te laten. De naam zorgt voor stigma en is daarmee een externe negatieve factor voor extra kwetsbaarheid van deze groep mensen. Vasthouden omwille van formele motieven is dan een egoïstische daad in strijd met het doel van genezing of verbetering van kwaliteit van leven van de patiënt. In 2016 hebben we ook de term allochtoon achter ons gelaten. Wel al goed dat ze het een syndroom noemt en benoemt dat het een containerbegrip is. Ik snap ook dat er gewoon nog geen consensus is over de benaming, en dan moet je wat.

Ook gaat er heel veel aandacht naar ziekteinzicht, maar dat is een autoriteitsargument van psychiaters in een circelredenering. "Mensen met kwetsbaarheid voor psychoses denken vaak dat ze hun medicatie niet nodig hebben". Dat is wel waar, maar je moet dan met een betere strategie komen om patiënten te overtuigen dan dit kulargument. Maargoed, dit is geen sessie op de sofa, maar eerder iets van psycho educatie.