Ik heb alleen het hoofdstuk over schizofrenie gelezen, maar ik vond het niet overtuigend. Het voorbeeld spreekt aan, maar als het gaat om de medische grond van schizofrenie vind ik Jim van Os zijn visie overtuigender (de genetische variatie is zo breed dat het je tot mens bestempelt) en vind ik het beeld van Sommers nogal somber en deterministisch. In werkelijkheid is het ziektebeeld binnen mensenlevens ook veranderlijk. Het is wel belangrijk dat je mensen die hoop geeft.

Sommige symptomen worden wel goed uitgelegd.

Ik vind de term schizofrenie discriminerend, door de historische connotatie van het woord, zou het goed zijn die term achter ons te laten. De naam zorgt voor stigma en is daarmee een externe negatieve factor voor extra kwetsbaarheid van deze groep mensen. Vasthouden omwille van formele motieven is dan een egoïstische daad in strijd met het doel van genezing of verbetering van kwaliteit van leven van de patiënt. In 2016 hebben we ook de term allochtoon achter ons gelaten. Wel al goed dat ze het een syndroom noemt en benoemt dat het een containerbegrip is. Ik snap ook dat er gewoon nog geen consensus is over de benaming, en dan moet je wat.

Ook gaat er heel veel aandacht naar ziekteinzicht, maar dat is een autoriteitsargument van psychiaters in een circelredenering. "Mensen met kwetsbaarheid voor psychoses denken vaak dat ze hun medicatie niet nodig hebben". Dat is wel waar, maar je moet dan met een betere strategie komen om patiënten te overtuigen dan dit kulargument. Maargoed, dit is geen sessie op de sofa, maar eerder iets van psycho educatie.