Boek gelezen. Me opgewonden. Want ook ik houd af en toe mijn mond om me te conformeren naar een stereotype dat me niet aanstaat, vooral omdat ik confrontaties moeilijk vind.

Alweer opnieuw begonnen. Sommige dingen zijn enigszins gedateerd (over veroudering) andere lijken actueler (samenhang kapitalisme en patriarchaat).
Ik snap niet alles, maar soms raakt een zin me.

Niet perse een goed boek, wel een belangrijk boek. Veel van die verhalen van onderdrukking in een dictatuur ZIJN gelijksoortig.

Ik heb vaak een tijd lang een thema waarin ik boeken lees. Dat waren de afgelopen jaren achtereenvolgens 'levenskunst', 'tips van anderen' en 'vrouwelijke schrijfsters'. Daar werk ik nog steeds af en toe aan, met name aan de vrouwelijke Italiaanse klassiekers, maar ook ben ik voor 2024 voornemens om meer te lezen over culturen die ver van de westerse afstaan.

En zo kwam ik op deze uit. De schrijver is nu uber taxichauffeur in de V.S. maar komt uit Urumqi, China, de hoofdstad van de regio waar veel Oeigoeren wonen. Ik wist al wel vaag iets van massa heropvoedingskampen maar met dit boek lijk je ook zo in Communistisch Oost Europa of Rusland te komen. Die praktijken zijn inwisselbaar.

De auteur is op wonderbaarlijke wijze ontsnapt en voor het leven getekend. Bizar ook om te lezen hoe China verfijnde burocratie en technologie gebruikt voor die onderdrukking.

Die internationale betrekkingen is toch iets ingewikkelds, ik kon daar vroeger op de universiteit toen ik geschiedenis studeerde ook al nooit iets zinnigs over zeggen. Moet je zaken doen met een dictatuur? Waarom denkt een staat een idee te kunnen uitroeien met zo'n heropvoedingskampen? In die China serie van Ruben Terlouw zag je ook een land wat zo ver afstaat van ons, cultureel gezien. En toch zijn het ook altijd gewoon mensen.

Maar wat bezielt die onderdrukkers?

De laatste tijd denk ik vaak: de wereld is zo bizar, het is een wonder dat wij zo'n normaal leven kunnen leiden.

En ja, wat kun je doen voor de Oeigoeren? De vluchtelingen opnemen en naar hun verhaal luisteren. Dus. Tahir Hamut Izgil. Dit is zijn verhaal.

Super fijn boek. Ik had tot nu toe allerlei fragmentarische kennis van personages, anekdotes, veldslagen en jaartallen maar niet echt een overzicht. Ik ga dit boek denk ik nog wel eens herlezen of erbij pakken als ik nog eens wil weten hoe het nou zat. De schrijver valt niet in cliché's of gemeenplaatsen maar zet historische figuren wel treffend neer. Soms is het wat kort door de bocht, maar het leest vlot en verveelt niet.

Ik vond vooral die vage periode van de vroege middeleeuwen verhelderend, zijn beschrijving van de verlichting in Italie (met veel aandacht voor de rol van vrouwen daarin), de Risorgimento en ook de jaren van lood worden helder beschreven, iets wat in Italiaanse bronnen al snel een onontwarbare kluwen van info wordt. Het Romeinse Rijk, de Renaissance, de periode van wereldoorlogen en de naoorlogse situatie zijn wat bekender, maar ook daarin bracht hij soms verhelderende kijk op de zaken.

Heel leuk hoe ze popular culture van nu verweeft met verhalen over de oudheid.

Goed dat de schrijver van zijn trauma een punt maakt in een politieke strijd.

Stress is een belangrijke oorzaak voor psychose en zwarte mensen zijn oververtegenwoordigd in de GGZ. Daar is racisme ook schuldig aan.

Ik heb zelf ook een psychose gehad die ontstond toen ik langere tijd in het buitenland woonde. Het gevoel van anders zijn, ontworteling, ook migranten hebben een groter risico op psychose.

Sympathieke vent, David Harewood. Goed dat hij het heeft aangedurfd, die openheid, met zijn bekendheid.

De meeste dingen lijken super evident, maar toch vond ik het boek een verfrissende kijk geven op emoties, cultuur en interpersoonlijke relaties.

Niet interessant