Ik weet dat de meningen verdeeld zijn over deze schrijfster. Ik snap de kritieke puntjes wel maar ik vond het toch aangenaam te lezen. Soms is het lekker, zo'n boek wat je in een dag uit kan hebben.

Fascinerend inzicht in verslaving, de obsessie van een psychiatrische patient met zichzelf, maar het zou ook arrogantie of narcisme kunnen zijn. Wat betreft realistischer dan vele vormen van fictie over verslaving.

Ik vind het fascinerend hoe sommige mensen met psychiatrische problemen toch op hoog nivo kunnen presteren. Dat was mijn motivatie om dit boek te lezen.

Ik had graag meer over andere zaken dan zijn verslaving gelezen, maar daar heeft hij denk ik niet zo'n actieve herinnering aan. Het was denk ik geen onplezante man om in de buurt te hebben.

Wel vond ik dat zijn relatie met vrouwen werd gereduceerd tot seks. Dat Amerikaanse gelul over dankbaarheid op het einde kon ik missen. Er had wel wat meer redactie overheen gemogen, wat meer chronologie was fijn geweest. Het gaat de hele tijd heen en terug.

Wel super rauw en eerlijk, behalve dus dat zoete dankbare einde, dat was ook niet zo geloofwaardig. Het was meer iets wat hij zelf graag wilde geloven denk ik.

Voor de 2e keer gelezen, ongeveer 20 jaar later. Nog steeds geweldig! Beste vrouwelijke schrijfster van Nederland. Soms hoor ik haar rokerige stem het verhaal vertellen :)

Een boek over een antiheld. Iemand die niet opvalt, wel af en toe gezien wordt maar zelf een beetje de ongeziene marges van het bestaan ook opzoekt. Ik wil het komende jaar echt wel meer van dit soort boeken lezen over mensen die onsuccesvol zijn, onzichtbaar lijken. Geen maatschappelijke of sociale grote rol bekleden. Dat onderwerp fascineert me.

De hoofdpersoon (Wilbur) wordt bij zijn geboorte alleen achtergelaten en wordt vervolgens gedurende zijn jeugd op verschillende plekken door verschillende mensen, al dan niet met liefde, opgevangen. Wilbur groeit op en moet vervolgens in het reine komen met die achtergrond. Mensen die overlijden, talent dat er niet toe doet, mensen die komen en gaan. Wilbur heeft zeker geen makkelijk leven, hij wordt steeds weer geconfronteerd met een gebrek aan zekerheden, vanzelfsprekendheden.

Maar op den duur lijkt er toch iets te zijn van wat hij zelf is. En daarmee is het boek ook een ontwikkelingsroman van een jongen die opgroeit en zichzelf leert kennen en stabiliteit in zichzelf vindt ondanks alle rommel eromheen.

Het is een sympathiek personage. Ik vond het boek mooi. Here's to veel mooie boeken in 2022!