Take a photo of a barcode or cover
563 reviews by:
ppcfransen
Excellent read.
Former journalist, now coffee shop manager, Lana Lewis is a bit of a coffee snob, but she doesn't rub it in. She does give away a lot of free coffees, which is perhaps not a good way to run a business, but it somehow makes her a very likeable character.
After her barista quits without giving notice, Lana stomps into his new place of work to give him a piece of her mind. Then she leaves for Miami because a series of articles she wrote is up for an award. When she returns to her coffee shop the next morning, she finds the body of her former barista in the alley.
Was it a suicide? An accident? Did someone kill him? Lana's journalistic instincts tingle and she starts to investigate under the guise/with the intention to write an article about the barista for the local paper.
I read an ARC through NetGalley.
Former journalist, now coffee shop manager, Lana Lewis is a bit of a coffee snob, but she doesn't rub it in. She does give away a lot of free coffees, which is perhaps not a good way to run a business, but it somehow makes her a very likeable character.
After her barista quits without giving notice, Lana stomps into his new place of work to give him a piece of her mind. Then she leaves for Miami because a series of articles she wrote is up for an award. When she returns to her coffee shop the next morning, she finds the body of her former barista in the alley.
Was it a suicide? An accident? Did someone kill him? Lana's journalistic instincts tingle and she starts to investigate under the guise/with the intention to write an article about the barista for the local paper.
I read an ARC through NetGalley.
An unusual cozy. The cover, the title - needlepoint - it’s all very cozy. But the tone of voice of the narrator is dark. Much darker than I think I’ve ever seen in a cozy.
And I like it.
3.5* rounded up.
And I like it.
3.5* rounded up.
This did not leave a lasting impression.
I've read this book only a few months ago (says Goodreads), but I'm staring at the cover wondering when that happened, or what happened in the book. Even reading back the blurb did not trigger any memories.
Apparently, this a good enough read while reading it, but doesn't take up any memory-space in your brain. Decide for yourself whether that is a good thing or not.
I've read this book only a few months ago (says Goodreads), but I'm staring at the cover wondering when that happened, or what happened in the book. Even reading back the blurb did not trigger any memories.
Apparently, this a good enough read while reading it, but doesn't take up any memory-space in your brain. Decide for yourself whether that is a good thing or not.
This was like wading through a bog.
I’m not a particular fan of this writing style. There is an all-knowing narrator that tells a lot and shows very little. I prefer show, don’t tell. Or at least narrative where the story moves forward and not every step of the way reflects on everything.
This wouldn’t be so bad if the actual mystery was engaging, but most of the time it wasn’t. I mean, I wasn’t even sure there was a mystery. Apparently, Topsy, who suffered from dementia, overheard someone say “It would be better allround if she were dead.” People some times say this sort of thing when an elderly person is suffering a debilitating disease. Doesn’t mean those people decide to give chance a hand.
But there are clues! Are there? Liz, Pat and Thelma are convinced Topsy would not muddle her tablets. Based on spending about 30 minutes in her presence and because the Topsy they used to know was a stickler for such details. Dementia changes a person. And Topsy may still have know what each pill is for, does she also remember she took those pills half an hour ago?
Where are means, motive and opportunity? Liz, Pat and Thelma never discus these. Probably because if you start thinking about this, there can only be one likely suspect. And what sort of mystery is that if it’s already solved on page 50?
I’m not a particular fan of this writing style. There is an all-knowing narrator that tells a lot and shows very little. I prefer show, don’t tell. Or at least narrative where the story moves forward and not every step of the way reflects on everything.
This wouldn’t be so bad if the actual mystery was engaging, but most of the time it wasn’t. I mean, I wasn’t even sure there was a mystery. Apparently, Topsy, who suffered from dementia, overheard someone say “It would be better allround if she were dead.” People some times say this sort of thing when an elderly person is suffering a debilitating disease. Doesn’t mean those people decide to give chance a hand.
But there are clues! Are there? Liz, Pat and Thelma are convinced Topsy would not muddle her tablets. Based on spending about 30 minutes in her presence and because the Topsy they used to know was a stickler for such details. Dementia changes a person. And Topsy may still have know what each pill is for, does she also remember she took those pills half an hour ago?
Where are means, motive and opportunity? Liz, Pat and Thelma never discus these. Probably because if you start thinking about this, there can only be one likely suspect. And what sort of mystery is that if it’s already solved on page 50?
Ik maakte geen goede start met dit boek. Ik houd niet van alwetende vertellers, of althans niet van het soort verteller dat meestal een persoon volgt, maar af en toe even een zijstapje maakt om me in een à twee alinea’s uit de doeken te doen hoe een ander karakter momenteel in het leven staat. Issy is ook niet echt een personage dat van de pagina’s spat en je het verhaal in sleept omdat je echt alles van haar leven of levensvisie wilt weten (meer type muurbloem in een dead-end-job).
Maar verdorie. Ik heb dit boek gekocht, en niet alleen om mooi te staan wezen in mijn boekenkast. Doorlezen met tegenzin stond me ook tegen. Als nu eens al die passages van de alwetende verteller er niet in stonden… Ik pakte een potlood en besloot de zijstapjes te schrappen.
Dat verbeterde mijn leeservaring aanmerkelijk.
Even goed blijft Issy een suffe muts die denkt dat ze alleen maar gelukkig kan zijn als ze een man heeft en kinderen. En omdat ze al 31 is en niet verwacht ooit nog een man te ontmoeten (dit verhaal blijkt zich af te spelen in een wereld waar online dating of relatiebemiddeling niet bestaat) is ze zelfs bereid op de avances van Graeme in te gaan. Want hij heeft haar nodig.
Graeme, echter, is een lul met vingers. Daarvoor heb ik geen inzicht in zijn motivatie nodig, zijn dialoog is voldoende. Hij is haar ex-baas waar ze een relatie mee had - waar de hele afdeling van op de hoogte was, maar hij desondanks bleef volhouden dat ze niet tegelijk op kantoor mochten aankomen “wat zouden de partners wel niet denken” - die haar ontsloeg via e-mail (ik ga ervan uit dat Colgan dit verzonnen heeft omdat ze nooit op een kantoor gewerkt heeft en dat dit niet een gebruikelijke manier van doen is bij reorganisaties in het VK) en alleen contact met haar zoekt als hij mist dat er iemand voor hem kookt of naar hem luistert, en niet omdat hij wil weten hoe het met haar gaat.
De andere love-interest is Austin, manager bij de bank waar Issy een lening en een zakelijke rekening heeft. Omdat de alwetende verteller ook in zijn hoofd rondhangt weten we dat hij Issy wel ziet zitten. Maar om de een of andere reden weten we niet waarom.
Het zal in ieder geval niet zijn omdat Issy zo’n geweldige zakenvrouw is. Op een gegeven moment neemt ze een spoedklus aan - 400 cupcakes voor een bruiloft - en weigert vervolgens een factuur te sturen, omdat ze het als vriendendienst/cadeau beschouwt. Hier moest ik het boek even wegleggen. Vriendendiensten doe je voor vrienden. Niet voor de dochter van een vrouw die je van de bushalte kent, die de afgelopen maanden niet eens de moeite heeft genomen om de 50 meter van de bushalte naar je nieuwe zaak te lopen omdat ze dacht dat het toch niets zou worden. Dat is geen vriend. En voor spoedklussen laat je je extra betalen. Om dan met een sneu verhaal aan te komen dat haar opa altijd brood gaf aan arme mensen… Iemand die een bruiloft met 400 gasten organiseert is niet arm.
Er is weinig in chicklit dat ik slechter verdraag dan een heldin die niet met geld kan omgaan.
Trouwens, ook de bankmanager lijkt geen verstand van geldzaken te hebben.
1,5* maar naar beneden afgerond vanwege alle stomme aannames die in de laatste honderd pagina’s werden gedaan.
Maar verdorie. Ik heb dit boek gekocht, en niet alleen om mooi te staan wezen in mijn boekenkast. Doorlezen met tegenzin stond me ook tegen. Als nu eens al die passages van de alwetende verteller er niet in stonden… Ik pakte een potlood en besloot de zijstapjes te schrappen.
Dat verbeterde mijn leeservaring aanmerkelijk.
Even goed blijft Issy een suffe muts die denkt dat ze alleen maar gelukkig kan zijn als ze een man heeft en kinderen. En omdat ze al 31 is en niet verwacht ooit nog een man te ontmoeten (dit verhaal blijkt zich af te spelen in een wereld waar online dating of relatiebemiddeling niet bestaat) is ze zelfs bereid op de avances van Graeme in te gaan. Want hij heeft haar nodig.
Graeme, echter, is een lul met vingers. Daarvoor heb ik geen inzicht in zijn motivatie nodig, zijn dialoog is voldoende. Hij is haar ex-baas waar ze een relatie mee had - waar de hele afdeling van op de hoogte was, maar hij desondanks bleef volhouden dat ze niet tegelijk op kantoor mochten aankomen “wat zouden de partners wel niet denken” - die haar ontsloeg via e-mail (ik ga ervan uit dat Colgan dit verzonnen heeft omdat ze nooit op een kantoor gewerkt heeft en dat dit niet een gebruikelijke manier van doen is bij reorganisaties in het VK) en alleen contact met haar zoekt als hij mist dat er iemand voor hem kookt of naar hem luistert, en niet omdat hij wil weten hoe het met haar gaat.
De andere love-interest is Austin, manager bij de bank waar Issy een lening en een zakelijke rekening heeft. Omdat de alwetende verteller ook in zijn hoofd rondhangt weten we dat hij Issy wel ziet zitten. Maar om de een of andere reden weten we niet waarom.
Het zal in ieder geval niet zijn omdat Issy zo’n geweldige zakenvrouw is. Op een gegeven moment neemt ze een spoedklus aan - 400 cupcakes voor een bruiloft - en weigert vervolgens een factuur te sturen, omdat ze het als vriendendienst/cadeau beschouwt. Hier moest ik het boek even wegleggen. Vriendendiensten doe je voor vrienden. Niet voor de dochter van een vrouw die je van de bushalte kent, die de afgelopen maanden niet eens de moeite heeft genomen om de 50 meter van de bushalte naar je nieuwe zaak te lopen omdat ze dacht dat het toch niets zou worden. Dat is geen vriend. En voor spoedklussen laat je je extra betalen. Om dan met een sneu verhaal aan te komen dat haar opa altijd brood gaf aan arme mensen… Iemand die een bruiloft met 400 gasten organiseert is niet arm.
Er is weinig in chicklit dat ik slechter verdraag dan een heldin die niet met geld kan omgaan.
Trouwens, ook de bankmanager lijkt geen verstand van geldzaken te hebben.
Spoiler
Hij ziet een verzoek van Graeme voor een lening om alle vastgoed van Pear Tree Court te kopen en vermoed meteen dat dit een vooropgezet plan van Issy en Graeme was om met een hip cupcakecafeetje de prijzen van vastgoed op te drijven om daarna hun slag te slaan. Juist, dus ze drijven eerst de prijzen op en daarna pas gaan ze het vastgoed kopen.1,5* maar naar beneden afgerond vanwege alle stomme aannames die in de laatste honderd pagina’s werden gedaan.
The plot sounds interesting: a group of friends get together to help one friend suffering from memory loss.
The story itself didn't grab me. I found the characters - who naturally each have their own problems as well - to be dull. At 37% in I still had no interest in finding out whether Mia had slipped or whether she was pushed.
This book is probably better suited for a reader that doesn't mind a little hard work while reading. I read to be entertained. I wasn't entertained by this story.
I received an ARC through NetGalley.
The story itself didn't grab me. I found the characters - who naturally each have their own problems as well - to be dull. At 37% in I still had no interest in finding out whether Mia had slipped or whether she was pushed.
This book is probably better suited for a reader that doesn't mind a little hard work while reading. I read to be entertained. I wasn't entertained by this story.
I received an ARC through NetGalley.
At the start of the book I was wondering if this was perhaps written by another author than the previous two books, the narrative flowed so well. But by the time the author (in the book) died, I changed my mind. Summer’s thoughts had become more than a little repetative.
Summer has invited romance author Lana Livingston to Beach Reads for a presentation on Valentine’s Day. Unfortunately, Summer can’t attend the presentation, because she sprained her ankle badly when she made a tumble down the stairs. A detective from Pittsburgh comes to her house to do a whereabouts check on Lana.
Like seriously, Pittsburgh police has the kind of resources they can send an officer out of state to check whether a suspect in a murder enquiry is staying at the place she said she’d be staying?
The detective makes Summer blush, because for some reason she gets a new love interest every story.
After the death of the author the detective returns to ask Summer some questions. And not even clever Mia says to him: “I thought you said you don’t have jurisdiction here.”
Well, lack of jurisdiction can be easily waved, as by the next day, the Pittsburgh detective seems to have become the lead detective in this North-Carolina murder case. He promptly arrests one of Summer’s friends.
It’s an odd murder mystery. For one, the victim didn’t appear on the page before she was killed. She was from out of town and there doesn’t seem to be anything or anyone that links her to St Brigid’s. Because people are most often killed by people that know them (in reality, but most definitely in cozies), this also makes for a distinct lack of suspects.
A good thing in this book is that Summer is a much nicer character. She’s far less a snob about good reading material and less judgemental in general. Strange thing, though she considers herself a feminist, she muses a few times that her mother was alone until the day she died. It seems Summer has forgotten about the heaps and heaps of friends Hildy had, but only focused on the fact her mother did not have a romantic partner.
Worse probably is that when Summer receives a box of roses both Agatha and Glads squeal. Squeal! Why does neither of them immediately bring up the fact that the sender stood in Summer’s kitchen and told her not to have her friend over while she was investigated for murder?
This book gives off the bad vibes that romantic interests should be prioritized over friends.
Not so good is that this book has many of the same flaws the previous books had, such as the already mentioned repetitiveness, scenes in which not much else happens than someone walks in says a few things and leaves again, inconsistancy of names Lana/Lena.
In all, I think this could have been a much tighter, if not shorter, story. I would have been much more invested in the story, and the reason for sleuthing, if we had been able to meet Lana before she was killed, if Gina and Tina had gotten more background rather than the walk-on parts they had. And maybe, just maybe, it would have been good to reveal what was troublesome about Glads’s past.
I read an ARC through NetGalley.
Summer has invited romance author Lana Livingston to Beach Reads for a presentation on Valentine’s Day. Unfortunately, Summer can’t attend the presentation, because she sprained her ankle badly when she made a tumble down the stairs. A detective from Pittsburgh comes to her house to do a whereabouts check on Lana.
Like seriously, Pittsburgh police has the kind of resources they can send an officer out of state to check whether a suspect in a murder enquiry is staying at the place she said she’d be staying?
The detective makes Summer blush, because for some reason she gets a new love interest every story.
After the death of the author the detective returns to ask Summer some questions. And not even clever Mia says to him: “I thought you said you don’t have jurisdiction here.”
Well, lack of jurisdiction can be easily waved, as by the next day, the Pittsburgh detective seems to have become the lead detective in this North-Carolina murder case. He promptly arrests one of Summer’s friends.
It’s an odd murder mystery. For one, the victim didn’t appear on the page before she was killed. She was from out of town and there doesn’t seem to be anything or anyone that links her to St Brigid’s. Because people are most often killed by people that know them (in reality, but most definitely in cozies), this also makes for a distinct lack of suspects.
A good thing in this book is that Summer is a much nicer character. She’s far less a snob about good reading material and less judgemental in general. Strange thing, though she considers herself a feminist, she muses a few times that her mother was alone until the day she died. It seems Summer has forgotten about the heaps and heaps of friends Hildy had, but only focused on the fact her mother did not have a romantic partner.
Worse probably is that when Summer receives a box of roses both Agatha and Glads squeal. Squeal! Why does neither of them immediately bring up the fact that the sender stood in Summer’s kitchen and told her not to have her friend over while she was investigated for murder?
This book gives off the bad vibes that romantic interests should be prioritized over friends.
Not so good is that this book has many of the same flaws the previous books had, such as the already mentioned repetitiveness, scenes in which not much else happens than someone walks in says a few things and leaves again, inconsistancy of names Lana/Lena.
In all, I think this could have been a much tighter, if not shorter, story. I would have been much more invested in the story, and the reason for sleuthing, if we had been able to meet Lana before she was killed, if Gina and Tina had gotten more background rather than the walk-on parts they had. And maybe, just maybe, it would have been good to reveal what was troublesome about Glads’s past.
I read an ARC through NetGalley.
