600 reviews by:

dilatua


Zoet poëtisch kinderboek met korte verhaaltjes die je voor 't slapen gaan kunt vertellen asn kind in kleuterleeftijd of onderbouw basisschool. Over een meisje van 5 met een levendige fantasie.

In elk verhaaltje wordt een dag beschreven uit haar leven. Zoals in Knofje of Jip en Janneke. Fijn dat de verhaaltjes zo zoetgevooisd zijn, ik vond de troetelnaampjes voor Nadia iets over the top maar wel zeker een magische aanrader.

Het lezen brengt je terug naar de tijd van jonge moeder en de geborgenheid en veilige wereld die je daarbij wenst voor je kind en roept de intimiteit van het voorlezen aan een kleuter op.

Moedig boek, autobiografisch over iemand met een psychische kwetsbaarheid over haar relatie met haar psychiater.

Terugkerend thema is algemene triestheid. Claudel leefde in de verkeerde tijd.

Pretentieus literair gewauwel

Ik heb 4 van de essays gelezen, die over de Bronte sisters, de vrouwen van Ibsen, Zelda Fitzgerald en Sylvia Plath. Best interessant, maar voor mij genoeg.

Sensitivity readers hadden hier goed los kunnen gaan, want de schrijfster wil alleen maar oordelen over de dames en de mentally ill in het bijzonder. Dat doet het goed op social media en in de polemieken, maar het siert de schrijfster niet.

Vooral de geldingsdrang die werd geattribueert aan Zelda vond ik erg storend. Een psychologische theorie uit de tijd van Freud, die nog steeds wordt aangehaald al verklaring of oorzaak in het karakter van de mentally ill. Alsof je bij een slechte psycholoog zit die de hele tijd zijn mening zit te spuien, zo leest het boek. Verslaving komt door gebrek aan wilskracht, faillissement wordt veroorzaakt door mensen die zijn gedoemd te mislukken. Lulkoek.

Ja, Zelda was ambitieus, mogen mensen met een mental illness niet ambitieus zijn?

Geldingsdrang is het najagen van extreem ambitieuze doelen met onrealistische middelen. Dat is altijd met de wijsheid van achteraf. Van succesvolle mensen wordt nooit gezegd dat ze geldingsdrang hebben, terwijl het bij politici en filmsterren evenvaak voorkomt.

Veel van de conclusies over de essenties van gedrag leken mij gebaseerd op haar persoonlijke ervaringen die ze dan projecteert op de schrijfsters of op de vrouwelijke personages.

De stijl, de zinnen en het taalgebruik zijn wel goed, dus ik ben wel nog benieuwd naar haar roman.

De tweede helft van je leven: De kracht en wijsheid van de vrouw

Susan Smit

DID NOT FINISH

Ik heb hier geen geduld voor. Ik had het gekregen, maar dit is niet mijn ding. Veel gemeenplaatsen en circelredeneringen. Goed bedoeld, schaadt niemand, maar brengt mij niets nieuws, eerder ergernis.