Ik heb 4 van de essays gelezen, die over de Bronte sisters, de vrouwen van Ibsen, Zelda Fitzgerald en Sylvia Plath. Best interessant, maar voor mij genoeg.

Sensitivity readers hadden hier goed los kunnen gaan, want de schrijfster wil alleen maar oordelen over de dames en de mentally ill in het bijzonder. Dat doet het goed op social media en in de polemieken, maar het siert de schrijfster niet.

Vooral de geldingsdrang die werd geattribueert aan Zelda vond ik erg storend. Een psychologische theorie uit de tijd van Freud, die nog steeds wordt aangehaald al verklaring of oorzaak in het karakter van de mentally ill. Alsof je bij een slechte psycholoog zit die de hele tijd zijn mening zit te spuien, zo leest het boek. Verslaving komt door gebrek aan wilskracht, faillissement wordt veroorzaakt door mensen die zijn gedoemd te mislukken. Lulkoek.

Ja, Zelda was ambitieus, mogen mensen met een mental illness niet ambitieus zijn?

Geldingsdrang is het najagen van extreem ambitieuze doelen met onrealistische middelen. Dat is altijd met de wijsheid van achteraf. Van succesvolle mensen wordt nooit gezegd dat ze geldingsdrang hebben, terwijl het bij politici en filmsterren evenvaak voorkomt.

Veel van de conclusies over de essenties van gedrag leken mij gebaseerd op haar persoonlijke ervaringen die ze dan projecteert op de schrijfsters of op de vrouwelijke personages.

De stijl, de zinnen en het taalgebruik zijn wel goed, dus ik ben wel nog benieuwd naar haar roman.