‘Huis met de palm’ is het eerste boek dat ik van Esther Verhoef heb gelezen. Het is een psychologische thriller met mysterie, spanning en een vleugje emotioneel drama.

We volgen het hoofdpersonage Ellis, een vrouw die onderweg naar Nederland instort en in het ziekenhuis belandt. In dit ziekenhuis ontmoet ze Sophie. Ook krijgen we mee wat Sophie denkt en doet. Bij Ellis zie je hoe je leven in één klap op z’n kop kan staan. Dat geeft het verhaal net dat beetje extra spanning en realisme.

Het verhaal wordt uit meerdere oogpunten verteld en het wisselt ook tussen het heden en verleden. De terugblikken zijn duidelijk en zorgen voor meer diepgang.

De schrijfstijl van Esther Verhoef is vlot en toegankelijk. Vanaf het eerste hoofdstuk word je het verhaal ingezogen en voel je direct de spanning – en die spanning bouwt zich verder op tot het einde. Bij veel auteurs voel ik die spanning niet, maar dit is bij dit boek echt heel goed gedaan.

En vanaf het begin voelt het verhaal ook mysterieus aan; ik bleef lezen om te kijken wat er ging gebeuren. Je voelt dat er iets niet klopt, maar je weet niet wat!

Esther weet de personages zo neer te zetten dat je hun emoties goed voelt. Je snapt ze, ook als ze iets doen wat je zelf nooit zou doen — en dat is knap gedaan.

Dit was een verrassend goed eerste boek van Verhoef voor mij – het heeft me echt gepakt. Ik kijk ernaar uit om meer van haar werk te ontdekken.

Als je fan bent van Nicci French of Simone van der Vlugt, dan zit je met dit boek helemaal goed. Meerdere perspectieven, gelaagd verhaal, spanning die blijft plakken — wat wil je nog meer?

Voor de beoordeling van het aantal sterren heb ik dit keer gebruik gemaakt van CAWPILE:
[C8][A9][W8][P8][I10][L7][E9] → komt uit op 4,5 ster.

Bedankt Uitgeverij Prometheus voor dit recensie-exemplaar, waar ik een eerlijke mening over heb gegeven.

De psychologische thriller ‘Handtekening van het kwaad’ is het eerste deel van de serie rond ‘Robert Hunter’. Het is ook het eerste boek dat ik van Chris Carter heb gelezen, en het beviel me vanaf minuut één. Daarom geef ik dit boek vier sterren.

Het verhaal wordt verteld vanuit het derde persoonsperspectief. We volgen hoofdzakelijk Robert Hunter, een profiler die ook rechercheur is. Daarnaast krijgen we een kijkje in de gedachtegang van de dader, wiens identiteit onbekend is. Deze dader is griezelig intelligent en sadistisch.

Het personage Robert Hunter is goed uitgewerkt. Hij wordt duidelijk neergezet als een slimme man met een sterk analytisch vermogen. Het inkijkje in de gedachtegang van de dader is een sterke toevoeging. Andere personages hadden van mij wat meer diepgang mogen krijgen. Dat is dan ook de reden waarom ik vier sterren geef in plaats van vijf.

De schrijfstijl van Chris Carter is vlot en meeslepend. Hij schrijft zeer visueel en beeldend. De gruwelijkheden worden zo krachtig beschreven dat het voelt alsof je midden in een tv-serie zit. Het is ook goed te merken dat Carter criminoloog is; de gruwelijkheden hebben diepgang en voelen geloofwaardig aan.

Kortom: een psychologische thriller die je niet loslaat — maar wel eentje die niet voor iedereen is weggelegd, vanwege de expliciete details van de moorden.

Trigger warnings: grafisch geweld, marteling, moord, sadisme, psychologisch misbruik, lichamelijke verminking, en beschrijvingen van gruwelijke crime scenes.

De feelgoodroman 'Wachten op de lente' is het tweede boek van Brittainy Cherry dat ik heb gelezen. Helaas vond ik dit boek iets minder goed, en daarom krijgt het van mij drie sterren.

Het verhaal kent twee verhaallijnen. Allereerst volgen we Starlet, een 21-jarige student. Daarnaast volgen we Milo, die nog steeds in diepe rouw is na het overlijden van zijn moeder.

De schrijfstijl van Brittainy Cherry leest erg prettig. Net als 'Het verleden van jou en mij' bevat ook dit verhaal zware thema’s, zoals het verlies van een ouder. De emoties van Starlet Evans en Milo zijn goed voelbaar en komen echt binnen.

Zowel Starlet als Milo zijn geloofwaardige personages met hun eigen worstelingen. Vooral Milo’s rauwe rouwverwerking maakte indruk, terwijl Scarlet juist zorgt voor de hoopvolle noot in het verhaal.

Cherry weet zware thema’s op een toegankelijke manier te brengen, zonder dat het te zwaar op de maag ligt. De balans tussen verdriet en hoop is goed getroffen.

De romantiek tussen Starlet en Milo ontwikkelt zich langzaam maar op een geloofwaardige manier. Hun connectie voelt oprecht, al was het soms nét iets te intens of toevallig om helemaal realistisch te zijn.

Sommige stukken zijn echter wat overdreven, zoals deze quote:

“Jij bent zoals havermout: nogal gewoontjes maar goed voor je hart. Meredith is een ontbijtgraan vol suiker waar je diabetes van krijgt of zoiets.”

Zoals vaker bij feelgoodromans is het verhaal hier en daar ook wat voorspelbaar.

Al met al is 'Wachten op de lente' een aangrijpend verhaal over verlies, liefde en het vinden van jezelf – met hier en daar een vleugje drama dat typerend is voor Cherry’s stijl.

De psychologische thriller ‘Tyler Green komt nooit meer vrij’ is het derde deel in de serie rond Maud O’Connor. Vorig weekend heb ik dit boek gekocht en laten signeren door Nicci Gerrard en Sean French. Naast dat ze superlieve mensen zijn, schrijven ze ook hele fijne psychologische thrillers. Dit deel krijgt van mij vier sterren.

Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de derde persoon, waardoor je het vanuit meerdere invalshoeken beleeft. Zo lezen we mee met Tyler Green – een man die 28 jaar heeft vastgezeten voor de moord op Leo Bouwer – zijn oude vrienden en natuurlijk inspecteur Maud O’Connor.

De schrijfstijl van deze auteurs is vlot, en de personages hebben voldoende diepgang. De spanning wordt langzaam opgebouwd, met steeds meer informatie die uiteindelijk samenkomt in het plot – dat ik niet helemaal zag aankomen.

Wat ik sterk vond aan dit deel, is hoe het thema schuld en gerechtigheid door het hele verhaal heen verweven is. Je gaat echt twijfelen aan wat waar is en wie te vertrouwen is. Ook de innerlijke strijd van Maud wordt geloofwaardig neergezet, wat haar tot een interessant en gelaagd personage maakt.

Als je houdt van thrillers waarbij je continu twijfelt aan ieders motieven en waarin niets is wat het lijkt, dan is dit boek echt iets voor jou.

In mijn zoektocht naar thrillerauteurs die lijken op schrijvers die ik al goed vind, kwam ik de boeken van Sterre Carron tegen. Sterf! Is het eerste boek dat ik van haar heb gelezen, en het beviel me goed — vier sterren dus.

We volgen meerdere personages: inspecteur Erin De Dolder, Stefanie Van Durme — een moeder bij wie mysterieuze dingen gebeuren — en de dader, die in het verhaal simpelweg ‘ik’ wordt genoemd.

Door deze verschillende verhaallijnen krijg je het verhaal vanuit meerdere perspectieven mee. In het begin moest ik hier even aan wennen; het voelde wat chaotisch door de mix van verschillende personages en tijdlijnen. Het verleden wordt in cursief geschreven, wat helpt, maar door die wat rommelige start krijgt dit boek geen vijf sterren.

De schrijfstijl van Sterre Carron is vlot en toegankelijk. Ze geeft haar personages diepgang door hun emoties, trauma’s en verleden goed uit te werken. Hierdoor leef je echt met hen mee. De spanning wordt knap opgebouwd en de sfeer is goed voelbaar, zonder dat het overdreven aanvoelt.

Er zitten meerdere plottwists in die ik niet zag aankomen. Mede doordat ik wilde blijven doorlezen en het einde goed in elkaar zit, vond ik dit een sterke thriller.

Wat ik bijzonder vond, is hoe de auteur je laat meekijken met de dader. Dat zie je niet in elke thriller en het geeft een extra laag spanning.

Een spannende eerste kennismaking met Sterre Carron — en zeker niet mijn laatste!

Bedankt, Phoenix Books, voor dit recensie-exemplaar waarvoor ik mijn eerlijke mening mocht geven.

De roman 'Het verleden van jou en mij' is een boek dat je raakt en opvalt door zijn oprechte emotie, zonder overdreven zoetsappigheid. Voor mij krijgt dit boek dan ook vijf sterren.

Het verhaal bestaat uit twee verhaallijnen. De eerste is van Elizabeth, een vrouw met een gebroken hart. De tweede volgt Tristan, die ook een groot verlies moet verwerken.

De schrijfstijl van Brittainy Cherry is erg prettig. De hoofdstukken zijn kort, waardoor het verhaal — ondanks de zware thema’s — toch lekker vlot leest.

Elizabeth en Tristan zijn zó goed beschreven dat je het verdriet van beide personages echt voelt. Hun relatie komt intens en oprecht over. Tristan werd zelfs zó overtuigend neergezet dat ik hem in het begin echt irritant vond. Elizabeths dochter vond ik een mooie aanvulling op de hoofdpersonages; ze bracht lichtheid en warmte.

Wat dit boek voor mij onderscheidt van andere emotionele romans, is dat de rouw rauw en menselijk aanvoelt — zonder het mooier te maken dan het is.

De spicy scènes zijn intens, maar passen bij de rauwe, emotionele band tussen Elizabeth en Tristan. Er zitten een aantal plottwists in die ik absoluut niet zag aankomen. Op die momenten dacht ik echt: wauw! Aan het einde moest ik het boek even laten bezinken. Het bleef nog lang in mijn hoofd en hart hangen.

Kortom: een aanrader voor lezers die houden van zwaardere thema’s zoals verdriet en rouw. Ook perfect voor fans van Colleen Hoover en Rebecca Yarros.

Bedankt, Zomer & Keuning, voor dit recensie-exemplaar. Dit is mijn eerlijke mening.

De historische roman ‘Rachels wens’ is het eerste boek dat ik van Aline van Wijnen heb gelezen, maar absoluut niet het laatste. Wat een prachtig en indrukwekkend verhaal – dit boek krijgt van mij vijf sterren!

Het verhaal bestaat uit twee verhaallijnen: we volgen Rachel van Dam, een Joods meisje in Amsterdam in 1942, en Kyra Lieverdink, een jonge vrouw in 2013. De manier waarop deze twee tijdlijnen op een naadloze manier in elkaar overlopen, vond ik bijzonder knap van Aline van Wijnen.

De schrijfstijl is vlot en meeslepend. Aline weet je volledig in het verhaal te trekken en de emoties van de personages voelbaar te maken. Er is met grote zorg en diep respect geschreven over de historische context en het onbeschrijfelijke leed van de mensen die de oorlogsjaren hebben meegemaakt.

Sommige stukken waren zó verdrietig dat de tranen over mijn wangen liepen. Tegelijkertijd waren er ook hele mooie en ontroerende momenten, zoals hoe Kyra zich inzet voor meneer Zijlstra.

Boeken als ‘Rachels wens’ zijn niet alleen aangrijpend, maar ook belangrijk om de verhalen van toen levend te houden. Ze herinneren ons eraan hoe belangrijk het is om stil te staan bij het verleden – en de lessen die daaruit voortkomen.

Een historische roman die je raakt en bijblijft. Een must-read voor liefhebbers van Corina Bomann, Jenna Blum en Kristin Harmel!

Bedankt, Boekerij en Aline van Wijnen, voor dit recensie-exemplaar waar ik een eerlijke recensie voor mocht schrijven.

Heb jij Rachels wens al gelezen? Ik ben benieuwd wat jij ervan vond! Laat het me weten in de reacties.

In de thriller ‘De volgende patiënt’ vertelt neurochirurg David Evans over de gebeurtenissen voorafgaand aan een cruciale operatie. Het boek krijgt van mij drie sterren.

Het verhaal wordt verteld vanuit drie perspectieven. De eerste verhaallijn draait om David Evans, die voor een onmogelijke keuze staat: zijn dochter redden door de president van de Verenigde Staten te vermoorden. De tweede verhaallijn volgt Kate Robson, Davids schoonzus, die bij de Secret Service werkt. Tot slot is er de verhaallijn van Mr. White, een meedogenloze psychopaat.

De schrijfstijl van Juan Gómez-Jurado is prettig en zorgt ervoor dat je direct in het verhaal wordt meegezogen. De spanning en de race tegen de klok zijn duidelijk voelbaar.

De personages van Kate en David zijn goed uitgewerkt; vooral Davids gevoelens en innerlijke strijd komen sterk naar voren. Mr. White komt wat eendimensionaal over en had beter uitgewerkt mogen worden, waardoor hij dreigender en realistischer zou aanvoelen.

Toch zijn er momenten waarop het verhaal ongeloofwaardig aanvoelt. Zo herkent een oud-leidinggevende David niet, ondanks hun eerdere samenwerking. Daarnaast voelt de manier waarop David in deze situatie terechtkomt soms wat vergezocht.

Het is duidelijk dat de auteur veel tijd heeft besteed aan research op het gebied van medische procedures en terminologie, wat bijdraagt aan de authenticiteit van het verhaal.

Kortom, ‘De volgende patiënt’ is een spannende thriller met sterke personages en een meeslepende schrijfstijl, maar sommige ongeloofwaardige elementen verzwakken de impact van het verhaal.

De feelgoodroman ‘Chaos als voorgerecht’ is het eerste deel van de trilogie ‘Bosrestaurant Oranjebloesem’, die me nieuwsgierig maakte door de prachtige cover. Ik geef het vier sterren. 

Het verhaal wordt verteld vanuit twee verschillende perspectieven: eerst volgen we Marlou de Jager, een evenementencoördinator die door een tragisch ongeluk het bosrestaurant Oranjebloesem erft. Daarnaast lezen we het verhaal van Donovan van der Linden, de chef-kok van Oranjebloesem, die Marlou niet ziet zitten, omdat hij zelf eigenaar van het restaurant wil worden. 

De schrijfstijl van Marieke Douwes is erg prettig en toegankelijk. De hoofdstukken zijn kort, het verhaal verveelt geen moment en de hoofdpersonages zijn goed uitgewerkt. De andere kleurrijke personages dragen bij aan de sfeer van het restaurant en zorgen ervoor dat het verhaal nog meer tot leven komt. 

Er zitten meerdere grappige momenten in, maar de auteur laat ook het verdriet van Marlou goed voelen. Een mooie afwisseling tussen de humor en diepgang. Door het einde ben ik erg benieuwd naar deel twee: ‘Geluk als hoofdgerecht’. 

Kortom, een heerlijke enemies to lovers feelgoodroman die je leest met een lach en een traan, en waarbij je helemaal opgaat in de wereld van het restaurant.

Bedankt aan Zomer & Keuning en Marieke Douwes voor dit recensie-exemplaar, waarvan ik een eerlijke recensie mocht schrijven.