De waarheid fluistert – en Chelsey luistert

Met ‘De terugkeer van Ellie Black’ maakt Emiko Jean haar thrillerdebuut — een verhaal dat begint met de terugkeer van een jarenlang vermist meisje en langzaam ontrafelt wat er werkelijk is gebeurd. Eerder schreef Jean succesvolle young adult-romans, maar met deze psychologische thriller bewijst ze ook in dit genre haar vertelkunst. Jean, van Japanse afkomst en opgegroeid in Californië, werkte voorheen als entomoloog — een bijzondere achtergrond die haar scherpe observatievermogen in het verhaal voelbaar maakt.

Het verhaal wordt verteld vanuit meerdere perspectieven, met rechercheur Chelsey Calhoun als centrale figuur. Daarnaast komt Ellie Black zelf aan het woord, zowel in het heden als in het verleden. Deze tijdsprongen zijn duidelijk gemarkeerd met Romeinse cijfers in plaats van reguliere hoofdstuknummers. Een opvallend en creatief element is dat Ellie in haar hoofdstukken de lezer direct aanspreekt, waardoor de fourth wall doorbroken wordt. Dit geeft het verhaal een intrigerende, haast intieme laag.

Chelsey is een krachtig uitgewerkt hoofdpersonage: betrokken, vasthoudend en gelaagd. Haar persoonlijke drive voegt emotionele diepte toe aan het onderzoek dat zij voert. De overige personages blijven wat op de achtergrond en hadden baat gehad bij meer verdieping. Daardoor mist het verhaal soms wat balans in karakterontwikkeling.

De opbouw is zorgvuldig, maar richting het einde voelt de ontknoping wat gehaast. Hoewel enkele plottwists te voorzien zijn, bevat het verhaal zeker ook verrassende wendingen die beklijven.

Hoewel de thriller zeker sterke elementen bevat, is de vergelijking met Karin Slaughter wellicht wat ambitieus. ‘De terugkeer van Ellie Black’ is echter een solide en originele thriller met een intrigerende vertelvorm en een memorabel hoofdpersonage — een debuut dat nieuwsgierig maakt naar meer.

Chris Carter werd geboren in Brazilië, verhuisde naar Amerika en woont inmiddels in Engeland. Met een studie psychologie en een specialisatie in crimineel gedrag beschikt hij over de perfecte achtergrond om geloofwaardige en sadistische personages tot leven te brengen. Een leuk detail: voor ‘De Beeldhouwer’ werd een wedstrijd uitgeschreven waarbij de winnaar als personage in het boek mocht verschijnen.

‘De Beeldhouwer’ is het vierde deel in de Robert Hunter-serie. De naam van het hoofdpersonage is een knipoog naar de songwriter van de band Grateful Dead, waarin Carter zelf gitarist was voordat hij zich volledig op het schrijven stortte.

Ook in dit deel wordt een slachtoffer op gruwelijke wijze aangetroffen. Rechercheurs Robert Hunter en Carlos Garcia worden geconfronteerd met een uiterst wrede moordenaar, die hen dwingt tot een zenuwslopend kat-en-muisspel.

Carter’s schrijfstijl is intens en expliciet. Vanaf de eerste pagina grijpt het verhaal de lezer bij de keel, en de beklemmende sfeer blijft tot het einde voelbaar. De gruwelijke details worden niet geschuwd, wat het boek extra intens maakt.

De personages zijn sterk neergezet. Naast de vertrouwde gezichten komen ook de slachtoffers aan het woord, wat het verhaal meer diepgang en emotie geeft.

De plot zit vol onverwachte wendingen. Tot het einde toe blijft het onduidelijk wie verantwoordelijk is voor de gruweldaden. Het slot is krachtig en overtuigend – precies zoals van Chris Carter verwacht mag worden.

Met een duistere sfeer, levensechte personages en een plot vol twists levert Carter een meeslepende thriller af die je de adem beneemt.

[C9][A8][W9][P9][I9][L9][E9] → komt uit op 4,5 ster.

Ron Casper en de zoektocht naar stabiliteit: een thriller met gemengde gevoelens.

De in Australië geboren Marion Pauw debuteerde met de thriller 'Villa Serena'. Haar grote doorbraak volgde met 'Daglicht' in 2009, dat inmiddels in zes landen is verschenen en werd bekroond met de Gouden Strop.

In 'Hemelen' draait het om de 76-jarige Ron Casper, zijn drie kinderen en de vrouwen met wie hij in het verleden relaties heeft gehad. Elk van de personages worstelt op zijn of haar eigen manier met het aangaan van stabiele, normale relaties. Ondertussen jaagt Ron in hoog tempo het familiekapitaal erdoor, wat uiteindelijk resulteert in een ingrijpend besluit.

Pauw weet opnieuw een vlotte en toegankelijke schrijfstijl neer te zetten. De gebeurtenissen blijven relatief klein, maar de onderhuidse spanning die zij opbouwt, houdt het verhaal continu in beweging. Dit is een knappe prestatie.

Het verhaal wordt verteld vanuit het persoonlijke perspectief van de drie kinderen. Tussen de hoofdstukken door verschijnen cursief gedrukte fragmenten in de ik-vorm, waarin een onbekende dader zijn of haar gedachten deelt. Deze afwisseling in perspectief voegt een intrigerende laag toe aan het verhaal.

Hoewel het plot enkele verrassende wendingen bevat die de lezer op het verkeerde been zetten, komt de ontknoping minder overtuigend en onrealistisch over. Hierdoor blijft 'Hemelen' achter bij het eerdere werk van de auteur.

Welke auteur moet ik volgens jou absoluut ontdekken als ik van thrillers houd?

[C6][A6][W7][P5][I6][L5][E6] → komt uit op drie sterren.

Bij elk deel denk je: dit kan niet gruwelijker, maar toch krijgt Chris Carter het voor elkaar. Tot nu toe is deze serie een aanrader!

De literaire thriller ‘Daglicht’ heb ik gelezen voor de The 52 Bookclub Challenge, voor opdracht 44: “A celebrity on the cover.” Voordat ik begon met lezen, dacht ik dat dit boek misschien te literair voor mij zou zijn, maar dat bleek gelukkig niet zo te zijn.

Het verhaal kent twee verhaallijnen: die van Iris Kastelein, een advocaat en alleenstaande moeder, en die van Ray Boelens, een man die in een tbs-kliniek zit omdat hij zijn buurvrouw en haar dochtertje zou hebben vermoord.

Iris is een interessante hoofdpersoon: sterk en intelligent, maar ook duidelijk worstelend met haar rol als moeder en haar verleden. Dat maakt haar menselijk en geloofwaardig.

De schrijfstijl van Marion Pauw is prettig en toegankelijk. De spanning wordt geleidelijk opgebouwd, en stukje bij beetje krijg je als lezer meer informatie. Wat ik knap vond, is hoe de twee verhaallijnen uiteindelijk op natuurlijke wijze samenkomen. Het voelt nergens geforceerd en houdt je als lezer geboeid tot het eind.

Vooral de manier waarop Ray’s gedachtegang en gedrag zijn uitgewerkt, vond ik erg sterk. De woordkeuze die hij gebruikt, bijvoorbeeld “bonbons” in plaats van “borsten”, zorgde soms voor een glimlach. Het past perfect bij zijn karakter. De sfeer is soms beklemmend, maar nooit te zwaar. Pauw weet precies hoe ze de balans moet houden tussen spanning en emotie.

Het enige minpuntje vond ik het einde, dat had wat mij betreft iets uitgebreider gemogen.

Het verhaal is origineel en zet je aan het denken, mede door thema’s als gerechtelijke dwaling, autisme en de rol van moeders. Het idee dat dit soort situaties in het echt kunnen voorkomen – en misschien ook daadwerkelijk gebeuren – maakte veel indruk op me.

Dit boek is ook verfilmd. Die wil ik binnenkort graag kijken; ik ben benieuwd of de film recht doet aan de psychologische gelaagdheid van het boek – vooral Ray lijkt me lastig om goed neer te zetten op beeld.

Wat begon als een boek voor een leesuitdaging, bleek een onverwachte parel. Zo zie je maar weer hoe leuk verrassingen kunnen zijn.

[C8][A8][W8][P7][I9][L8][E9] → komt uit op 4,5 sterren. Ondanks het minpuntje rond ik het op de bekende sites af naar vijf sterren.

Bij vrouwenthrillers.nl kon je de thriller 'Tussen sneeuw en bloed winnen'. In 2023 mocht ik 'Vakken van wraak' recenseren, wat ik een heel leuk tussendoortje vond. Mede hierdoor was ik zeer benieuwd naar dit boek.

In dit verhaal volgen we Iris, die vanwege een nare gebeurtenis weg wil uit Nederland. Ze besluit au pair te worden voor een gezin in IJsland. Langzaam krijgen we meer te weten over wat er precies is gebeurd in Nederland. Dit wordt verteld via de gedachten van Iris. Daarnaast komen er ook fragmenten voor waarin we meekijken met wat de dader doet en denkt.

De personages hadden van mij iets verder uitgewerkt mogen worden. Ik vond Lilja, een van de kinderen waar Iris voor moet zorgen, daarentegen erg grappig overkomen.

Het duurde even voordat ik in het verhaal zat, ondanks het feit dat de schrijfstijl van Tamara Geraeds vrij vlot is en de spanning rustig wordt opgebouwd.

Al vrij snel had ik een vermoeden wie de dader was, maar een detail zorgde voor twijfel. Daarnaast gebeurden er meerdere dingen die niet heel geloofwaardig overkwamen, zoals het plot.

Met een originele setting en toegankelijke stijl weet 'Tussen sneeuw en bloed' zeker te vermaken. Toch bleef ik na afloop met gemengde gevoelens achter, doordat niet alles even geloofwaardig voelde.

Bedankt, Vrouwenthrillers en De Crime Compagnie, voor dit recensie-exemplaar waarover ik een eerlijke recensie mocht schrijven.

[C7][A6][W7][P5][I5][L6][E6] → komt uit op drie sterren. 

Het leuke kinderboek ‘Hamley wordt een filmster’ is geschikt voor kinderen van zeven tot negen jaar en krijgt van mij vier sterren.

Hamley is een lief en schattig katje met een vleugje magie – zo kan ze bijvoorbeeld lezen! In dit deel van de reeks beleeft Hamley een bijzonder avontuur op een filmset – een originele en grappige setting die kinderen zeker zal aanspreken.

Sandra J. Paul heeft een vlotte en eenvoudige schrijfstijl, waardoor dit boek ideaal is voor beginnende lezers. Het boek is perfect om zelf te lezen, maar ook erg leuk om voor te lezen dankzij de speelse taal en levendige illustraties.

De hoofdstukken zijn kort, het verhaal is grappig en ook een beetje spannend, maar absoluut niet te eng. Kinderen zullen zich gemakkelijk kunnen inleven in Hamley’s avonturen, zeker als ze zelf gek zijn op dieren of dromen van beroemd worden.

Het boek bevat mooie illustraties en op meerdere bladzijden staan schattige kattenpootjes, wat het extra leuk maakt en zorgt voor een speels geheel.

Hamley wordt een filmster is een vrolijk, toegankelijk en magisch verhaal waar jonge lezers van zullen genieten. Aanrader voor kattenliefhebbers en kinderen met een grote fantasie.

Bedankt, Hamley Books, voor dit recensie-exemplaar waarover ik mijn eerlijke mening mocht geven.

De donkere kant van Sally Diamond wordt officieel gepresenteerd als een psychologische thriller, maar ik vond het eerder een psychologische roman. Het is een zeer meeslepend verhaal dat helaas ook confronteert met situaties die in het echte leven te vaak voorkomen.

We volgen Sally Diamond, een vrouw die geadopteerd is, kampt met PTSS en een duister verleden met zich meedraagt. Het eerste hoofdstuk opent met een macabere scène die meteen de toon zet en je nieuwsgierigheid prikkelt. Naarmate het verhaal vordert, kom je steeds meer te weten over haar leven vóór de adoptie.

Liz Nugent hanteert een heldere en vertellende schrijfstijl. Doordat het verhaal grotendeels in de ik-vorm wordt verteld, komt het extra binnen en voel je als lezer een sterke connectie met Sally.

Het personage Sally is bijzonder goed uitgewerkt. Ondanks haar eigenaardigheden leef je intens met haar mee en begrijp je haar keuzes en worstelingen.

Het verhaal wordt verteld vanuit wisselende perspectieven en bevat tijdsprongen, wat het geheel dynamisch maakt. Wel vond ik het plot aan het einde wat abrupt en hier en daar vergezocht. Als dat beter was uitgewerkt, had dit voor mij echt een topboek kunnen zijn.

Let op: dit boek bevat zware thema’s als misbruik, trauma en isolatie. Het is dus niet voor iedereen geschikt, maar zeker de moeite waard voor wie van psychologische diepgang houdt.

Een aangrijpend en goed geschreven boek dat onder je huid kruipt. Geen luchtige kost, maar wel een verhaal dat je bijblijft.

[C7][A7][W8][P6][I7][L6][E7] → komt uit op 3,5 ster.

De psychologische thriller 'Gezicht van het kwaad' is het tweede deel in de Robert Hunter-serie en is wederom een geweldig boek.

In 'Gezicht van het kwaad 'wordt Hunter geconfronteerd met een bijzonder sadistische moordenaar, wiens werkwijze zelfs de meest doorgewinterde rechercheurs schokt.

Het verhaal wordt verteld vanuit het derdepersoonsperspectief. We volgen hoofdzakelijk Robert Hunter, een profiler die ook rechercheur is. Af en toe wisselt het perspectief naar een slachtoffer of de dader, wat het verhaal nog spannender maakt.

Hunter blijft een fascinerend personage: intelligent, empathisch en met een scherp oog voor detail. Zijn ontwikkeling in dit deel maakt hem nog menselijker en intrigerender.

Gedurende het hele boek is er een constante spanning voelbaar en sommige details zijn behoorlijk gruwelijk. Ik werd van bepaalde scènes zelfs even misselijk, en dat zegt wel wat. Het plot zit uitstekend in elkaar en het einde had ik niet zien aankomen.

Dit tweede deel weet het niveau van het eerste boek moeiteloos vast te houden – misschien is het zelfs nóg gruwelijker.

Kortom: een psychologische thriller die je niet loslaat — maar wel eentje die niet voor iedereen geschikt is, vanwege de expliciete details van de moorden. Aanrader voor fans van intens spannende thrillers zoals die van Karin Slaughter of Mo Hayder — maar zeker niet voor gevoelige lezers.

Voor de beoordeling van het aantal sterren heb ik gebruikgemaakt van de CAWPILE-methode:

[C8 ][A9 ][W9 ][P9 ][I9 ][L8 ][E10 ] → dit komt uit op 4,5 ster. Ik rond het dit keer af naar vijf sterren, omdat dit echt een zeer geslaagde psychologische thriller is.