jacek hołub is never a miss

zbyt wiele imion, zbyt wiele splecionych w jedną historii, chaos i zamieszanie
litertura piękna, choć bardziej przyziemna i obyczajowa, minimalna poetyckość, niewiele interesujących myśli
o rodzicielstwie, rodzinie, o życiu; w formie, która mi nie odpowiada

bardzo ładna książka. bardzo ludzka. szalona i zwyczajna i taka, jak my wszyscy.

świetna rozrywka dla mózgu. znajdź kontrargument dla każdej tezy fromma.

czy można jednoznacznie stwierdzić czyjąś winę? co jeżeli winą jest mozaika decyzji i splotów przypadków? czym jest wobec tego moralność? a natura człowieka?

szalenie błyskotliwa, inteligentna, dopracowana. mistrzowstwo japońskiej grozy dyskutujące motyw winy, zemsty, szarej ludzkiej moralności. niezwykle zgrabna, płynąca od rodziału do rodziału, z każdym kolejnym odsłaniając fragmenty historii, psychiki bohaterów - miejsca cieniste, gęste i mroczne, popiół pozostawiony przez burzliwe emocje w postaci szarych smug, skaz. 

gdybym mogła zmienić jakiś element, byłaby to narracja ostatniego rodziału - wolałabym zobaczyć nieco inną perspektywę, choć rozumiem funkcję wyboru autorki.

świetne to było, chłopaki.

ja naprawdę nie mogę hemingwaya i jego ryb. twój stary wędkarz. 

ładna powieść. pokusiłabym się o stwierdzenie piękna, lecz stylistycznie mi do tego zabrakło. 
bardzo wiele myśli oraz kontekstów (estetyka całości) przypominało mi coś, co sama byłabym w stanie ująć w słowa, przez co mój stosunek jest raczej osobliwy. 
bardzo podobała mi się forma - idealnie ujmowała całokształt w swoich ramach. nawiązania do kultury żydowskiej. miłość. queerowość. melancholia. 
"o smutku pisze się pięknie i dużo"
drobny element metasztuki - "to nie bohaterowie decydują/ jaką historię opowiadają" 
metafora lasu (bardzo dla mnie osobista).
jest tu wiele elementów, które bardzo do mnie przemawiają, a jednak całości odrobinę zabrakło.

przemoc jest wszędzie. każdy może ją sprawować, każdy może jej doświadczyć - w, na pozór, najbardziej ciepłym, wypełnionym miłością miejscu, w domu. 
bardzo wiele refleksji/mechanizmów zwartych w książce przeraziło mnie, wprawiło w ból, zaskoczenie, ogrom smutku. oprawcy, nie rozumiejący, że zadają cierpienie. osoby dotknięte przemocą, które wciąż kochają, pragną pozostać. 
wstrząsający, rozwierający usta i otwierający oczy reportaż, poza historiami tłumaczący mechanizmy stojące za przemocą. mnóstwo statystk, treści psychologicznych, szalenie staranny i rzetelny. 

książka to także ludzie, książka to opowieść płynąca spod pióra (klawiatury) człowieka dla drugiego człowieka - w ten sposób można tę powieść podsumować
★ napisana całkiem przeciętnie
★ niezwykle lekka, nie porusza wielu 'trudnych tematów', ale to całkiem na plus!
★ przyjemna rozrywka, choć bez większego polotu
★ tematy pewności siebie, samospełnienia
★ całość historii, poza oczywiście samą książką, skupia się wokół literackich poleceń, a ten wątek można interesująco przerzucić na podwórko bookmediów (choć w nieco innej formie) - czym są? czym powinny być?
★ dla osób, których pasją są książki
★ osobiste doświadczenie czytania jej w japonii, wspaniale było móc realnie osadzić wydarzenia w świecie

totalne rozczarowanie
- fabularnie materiał na opowiadanie, nawet nie na nowelkę
- świetny klimat i koncept
- zupełnie za mało. za mało czegokolwiek. 
wydmuszka, nie nowela