ładna powieść. pokusiłabym się o stwierdzenie piękna, lecz stylistycznie mi do tego zabrakło. 
bardzo wiele myśli oraz kontekstów (estetyka całości) przypominało mi coś, co sama byłabym w stanie ująć w słowa, przez co mój stosunek jest raczej osobliwy. 
bardzo podobała mi się forma - idealnie ujmowała całokształt w swoich ramach. nawiązania do kultury żydowskiej. miłość. queerowość. melancholia. 
"o smutku pisze się pięknie i dużo"
drobny element metasztuki - "to nie bohaterowie decydują/ jaką historię opowiadają" 
metafora lasu (bardzo dla mnie osobista).
jest tu wiele elementów, które bardzo do mnie przemawiają, a jednak całości odrobinę zabrakło.