odettebrethouwer's Reviews (1.95k)

 8 maart 2021
Ik was halverwege en ik betrapte mezelf op twee gedachten:

* als dit niet voor de boekenclub was, zou ik het niet uitlezen
* zodra ik dit hoofdstuk uit heb, mag ik twee achterstallige lichtingen strijkgoed wegwerken

Nou is het fijn dat de strijk weer bij is, daar niet van. Maarja, strijken is ook altijd een mooi moment voor overwegingen..

Ik heb heel veel leuke leesplannen. Zo veel, dat ik er leesstress van heb. Ik heb veel minder leestijd dan voorheen, maar het lukt me nog niet om overeenkomstig met mijn nieuwe hoeveelheid leestijd plannen te maken. Waarom zou ik dan tijd besteden aan een boek waar ik geen plezier uit haal, zelfs al is het 'maar' 150 bladzijden? Juist nu ik minder leestijd heb, wil ik er nog selectiever mee omgaan.

Ik heb genoeg gelezen hieruit om wat te kunnen meepraten in de boekenclub over wat ik van de schrijfstijl vind bijvoorbeeld. Maar ik heb gewoon geen klik met de schrijfstijl, de personages of het verhaal tot nu toe. Dan vind ik het wel mooi geweest. 

1* 27 juni 2021
Ik heb zo'n 500 blz gelezen. Ik hoef er 'nog maar' 150. Maar, er zijn zo veel andere boeken die ik nog wil lezen waar ik wél leesplezier uit haal.

Dat dit mijn gevoel was, werd me duidelijk toen ik grieperig in bed lag met mijn ereader en naar het plafond staren verkoos boven verder lezen.

Ik heb namelijk een aantal problemen met dit boek. Over de eerdere delen was ik erg enthousiast, dus dit kwam voor mij ook als een verrassing.

Eigenlijk begon het al slecht. In de eerdere delen kreeg je steeds in het eerste stukje heden al een dergelijke hoeveelheid informatie/puzzelstukjes, dat je al een connectie met het personage hebt, en het stuk in het verleden daardoor al interessant is. In dit boek, wist ik toen nog helemaal niets, dus het stond nog erg los van elkaar.

Überhaupt vond ik dat het erg lang duurde voor je concrete informatie kreeg. Volgens mij rond blz 400 pas? Het hele boek voelde overdreven gerekt aan. Ook merk je als lezer dat er bewust informatie wordt achtergehouden/vaag wordt gehouden, en daar kan ik ook slecht tegen.

Het voelde heel vlak aan, ik vond dit boek in niets lijken op de vorige boeken. Met het nieuws van het overlijden van Lucinda Riley, doet het me vermoeden dat hier misschien al wel een ghostwriter aan het werk is geweest...

Anyway, dit boek frustreert me zo, ik doe er waarschijnlijk nog 3u over om hem uit te lezen op dit tempo en die tijd kan ik echt wel besteden op een manier waar ik meer plezier uit haal.

1* 10 mei 2020
Ik las The Little Prince voor het eerst afgelopen zomer en ik was direct smoorverliefd. Ook de bewerking van Tiny Fisscher, Het wonderbaarlijke verhaal van de kleine prins vond ik geweldig. Uiteraard was ik benieuwd naar deze nieuwe vertaling van Erik Muiswinkel.

Laten we beginnen met de illustraties van de originele auteur. Die zijn in deze versie beter dan in de Wordsworth uitgave die ik heb, en ze zijn ook ingekleurd. Dat is mooi.

Maar de vertaling voelt op de een of andere manier heel sfeerloos aan. Het mist de magie van de andere versies die ik las, het valt helemaal vlak. Wat een gemis is dat, vind ik. Maar het lijkt me ook heel moeilijk.

Kortom: pak een andere versie dan deze. Van deze ga je niet van dit verhaal houden, een andere versie weet misschien wel die mooie snaar te raken!

22 juli 2021
Heel veel open deuren, het had heel veel korter gekund, en ik vond persoonlijk het toontje iets te populair en iets te betweterig.

Je kunt beter een aantal nummers Psychologie Magazine lezen.

Maar ik snap wel dat mensen dit een fijn boek vinden, als ze nog weinig over dit onderwerp gelezen hebben en houden van een vlotte schrijfstijl. Persoonlijk heb ik bij zo'n onderwerp ook liever een wat serieuzere toon.

Ik ben gestopt met lezen op het moment dat het me meer ging storen dan dat ik het wel prima vond om te lezen, terwijl je met dit genre boeken eigenlijk gewoon vanaf het begin een klik moet hebben, of het gaat toch niet werken voor jou. 

1* 25 juli 2021
Ik geef niet vaak op basis van zo weinig gelezen bladzijden een rating maar oh boy.

Ongelooflijk hautain en pretentieus geschreven.

Je laat niet zien dat je de taal beheerst door met onnodig moeilijke woorden en onnodig lange zinnen te schrijven, juist niet. En ik kreeg het gevoel dat ze dat te hard probeerde.

Ik kon er daadwerkelijk niet doorheen komen én het benam me de trek in mijn ontbijt, zo pretentieus. Zo jammer. 

8 augustus 2021
Ik vind het heel belangrijk dat er divers geschreven wordt op een manier dat je wereldbeeld echt veranderd wordt. Voor mij deed In Mijn Hoofd dat bijvoorbeeld heel erg goed. Ik had dus ook hoge verwachtingen van deze. Maar ik heb zo geen klik met het hoofdpersonage en met de schrijfstijl, dat lezen al vrij snel als een opgave ging voelen voor mij. En dat is niet te bedoeling, het blijft een hobby. Dit is een heel persoonlijk, smaakgevoelig ding en ik heb ook niet het idee dat ik het boek een goede beoordeling kan geven, maar dat hoeft ook helemaal niet, dus ik laat de sterretjes ook lekker leeg en ik ga nu lekker verder in iets waar ik leesplezier aan beleef - waarschijnlijk even een Donald Duck pocket ofzo :) Het leven is te kort en te kostbaar om niet van ieder moment het beste te maken, en dat geldt ook, misschien zelfs juist, voor leestijd! 

 Dit is geen aangenaam verhaal om te lezen, maar dat weet je voor je aan dit boek begint natuurlijk.

Dit was echt zo'n boek dat op mijn 'ooit' lijstje stond, maar wel wat omhoog schoof met het verschijnen van De Testamenten. Gewoon, nieuwsgierig. Maar niet voldoende om me op het boekboek te storten.

Toen zag ik deze voorbij komen op werk. De tekenstijl vond ik erg goed passen bij het beeld dat ik van het verhaal had. Er zit veel variatie in de tekenstijl, veel verschillende perspectieven en veel wisseling van de omgeving. Dat maakt het interessant.

De tekenstijl past ook daadwerkelijk goed bij het verhaal en draagt bij aan de leeservaring, voor mij in elk geval. Ik heb natuurlijk alleen deze versie gelezen en kan hem dus niet vergelijken met het 'gewone' boek, maar ik heb het idee dat ik het verhaal echt heel goed heb meegekregen.

De schrijfstijl sprak me niet altijd even goed aan, en ik vond sommige details echt wel wazig of raar. Niet in de zin dat ik ze niet begrijp, maar dat ik het verhaal raar vindt.

Ik snap ook erg goed waarom dit een moderne klassieker is. Er zitten lagen onder en boodschappen in, maar niet zo diep weggestopt of met zoveel literaire kunstjes dat je ze er niet uithaalt. In ieder geval dus niet in deze versie :)

Ik ben erg benieuwd hoe ik De Testamenten zal ervaren binnenkort.. wordt vervolgd! 

Eerste keer voorgelezen aan Björn. Enkele pagina's zijn lastig voorlezen, voor samen lezen is dit wel heel erg mooi. Tot nu toe lijkt Björn me wel meer een Doener :) 

--

Dit is een van de mooiste prentenboeken ooit gemaakt. De illustraties, het verhaal... Kan ik ook 500 sterren geven aan een boek? 

 Oh, dit boek, mijn hart.

Heel mooi boek over pesten. Over hoe je gaat geloven wat ze over je zeggen.

Maar ook mooi over er mee omgaan vanuit jezelf en vanuit liefde voor jezelf. Prachtige boodschap, zonder zwaar te zijn. Maar niet veel handvatten voor de praktijk, dat niet. Wel heel mooi, dus. 

Ook de tweede keer dat ik het lees ben ik dól op dit verhaal. Het ritme en de rijm zijn ook lekker, goed vertaald!

Het enige jammere vind ik dat sommige prenten wat donkerder zijn en de tekst dan alsnog in zwart gedrukt is. Dat was met wit leesbaarder geweest bij zacht leeslicht :P 

--

De buitenkant van dit boek is al prachtig, met het reliëf en hoe het glanst.

De illustraties zijn geweldig leuk en mooi, het verhaal heeft door de rijm een lekker ritme en het is ZO SCHATTIG. 

ZO SCHATTIG.