19 mei 2020
 Of een overdosis Riley, of de schrijfstijl van een oudere titel mist voor mij de spark die de Zeven Zussen serie wel heeft? Ik weet het niet. In ieder geval geen zin of motivatie om verder te lezen in dit verhaal dus dat lijkt me duidelijk :P 

26 mei 2020
I've started this audiobook twice this week, but something was not clicking with me.

It is my first audiobook in English, so maybe that plays a part. Also, I didn't like the narrators voice, which is quite a big part of the audiobook experience.

Also, the start of the book didn't grabbed my attention. So, I went on Goodreads to read reviews from other readers. That's what I love about Goodreads, how easy it is to find reviews! After reading this review by Sylwia, I decided to not give this book another try. It sounded like a promissing book, but I think my time is better spend on something else. 

27 juni 2020
 
Ik begon in het Nederlands. Een editie uit 1919, superouderwets taalgebruik. Is switchte naar Engels (dankzij Gutenberg kan dat allemaal) en dat vond ik fijner lezen.

Ben een aardig eind gekomen, maar de schrijfstijl en het idee van het verhaal spreekt me niet genoeg aan om me enthousiast te maken om door te lezen.

Zeker met de bevalling van Anna Karenina uitlezen terwijl ik daar amper plezier aan beleefde, heb ik nu even geen zin in en puf voor nog zo'n ervaring, ook al is deze dunner. Misschien later nog eens als boekenclubmensen enthousiast zijn, maar voor mij is het op dit moment het verkeerde boek. 

28 juli 2020
Ik denk dat ik verwend ben geraakt met haar nieuwer werk. Ik merk wel echt dat ze gegroeid is als schrijfster in die jaren. Het plot is wel spannend, natuurlijk, Mel is goed in dat zo opzetten.

Maar ik vond de personages erg vlak, ze hebben allemaal 1 ding dat heel erg sterk naar voren komt. In latere boeken van haar vind ik het wat realistischer aanvoelen. En dat pakt me dan beter. Of ik stoor me in dit boek iets te veel aan hoe de personages worden neergezet. Het kon me in ieder geval niet genoeg boeien om verder te willen luisteren. 

28 juli 2020
 Echt wel een lekker sfeertje, en in het Engels ook echt heerlijk voorgelezen. Maar het verhaal heeft me na 2,5u niet genoeg in zijn greep om nog 7u te blijven luisteren.. Weet niet goed wat het is.

Maar zeker een aanrader, voor liefhebbers van Nevermoor bijvoorbeeld! 

16 september 2021
 
Een van de mooiste voorkanten in kinderboekenland vind ik.

Het is ook nog eens een vertaling van Tiny Fisscher, en ik ben meestal echt dol op haar werk. Maar ik heb 3 hoofdstukken gelezen, en ik heb er niets mee. Geen klik met de personages, geen fascinatie voor het verhaal, ik voel gewoon helemaal niets met lezen. Normaal is het voor mij al So many books, so little time, maar nu ik de laatste tijd minder lees, bewaak ik mijn leestijd nog strenger. Helaas, dus, voor deze. Not my cup of tea. 

10 september 2020
Ik heb 1/3 van dit boek gelezen, en ik had geen enkele klik met het verhaal, personages, schrijfstijl. Had echt geen zin meer in de resterende pagina's. Dat zegt me dan genoeg, niet mijn boek. ( 

14 oktober 2020
Als ik al iemand over dit boek hoorde, dan waren ze lyrisch. Maarja, so many books, so little time, dus het boek daadwerkelijk oppakken is dan een ding. Toen werd het maandboek bij Books Ever After. En het was beschikbaar in de online bibliotheek, dan wordt de drempel om mee te doen lekker laag.

In het topic merkte ik al snel dat mensen dit boek óf heel mooi vinden, óf het doet ze niks. Na 1/3 van het boek gelezen te hebben, weet ik zeker dat ik bij de tweede groep hoor. Gebaseerd op de ervaringen van mijn boekenclubgenoten durf ik er ook op te vertrouwen dat dat voor mij niet gaat veranderen. Een DNF dus, want - zoveel andere boeken.

Wel vind ik het erg leuk dat ik hem door de club toch heb opgepakt, want voor hetzelfde geld had ik het práchtig gevonden en had ik dat anders, waarschijnlijk, gemist! 

28 september 2020
De illustraties van Chris Riddell vind ik altijd erg mooi en trekken me meteen aan. Dit boek ziet er ook weer prachtig uit. Maar de schrijfstijl (of vertaalstijl natuurlijk, altijd moeilijk in te schatten waar het aan ligt) vond ik een enorme afknapper.

De zinsbouw voelde overdreven kinderlijk, terwijl de woordkeus er niet mee matchte. Ook vond ik het verhaal iets te vaag en ging ik er niet soepel in mee, terwijl ik meestal heel makkelijk meega in kinderfantasieverhalen. Het was het voor mij gewoon net niet. 

10 november 2020
Ik heb zo'n 300 van de ongeveer 1000 bladzijdes gelezen. Het boek verraste me zeer, maar kan me niet genoeg boeien om nog 700 blz in te lezen..

Ik had bijvoorbeeld niet verwacht dat het boek grappig was. Het is echt een parodie op de ridderroman. Maar die humor voelt na 300 blz toch een beetje als een trucje.

Ook leuk: ieder hoofdstuk, van ong 10 blz, is een soort mini-avontuur in het grotere geheel. Het leest dus best wel vlot weg. Maar al die verschillende verhaaltjes achter elkaar wordt ook een beetje teveel van het goede voor me.

Daarnaast nog een interessante overweging. Iedereen neemt direct aan dat Don Quichot gek is dat hij het leven wilt leven zoals hij leest hoe ridders in boeken leven. Maar dat is natuurlijk opgepoetst en allesbehalve realistisch! Maar is dat niet hetzelfde als hoe media, en social media, ons beeld van onszelf, ons lijf, ons leven etc beïnvloeden? Dit fascineerde me wel aan dit boek.

Ook vond ik het erg leuk om dit deel een beetje samen met Wopke gelezen te hebben. Hij studeert Spaanse literatuur in Spanje, en heeft dus een editie die gericht is op de literatuurstudie. Daar staan heel veel voetnoten in met allemaal extra informatie over de historische correctheid van bepaalde zaken enzo. Best interessant!

Maargoed. Ik heb wel genoeg Don Quichot gehad voorlopig. Het is net als met Sherlock Holmes lezen. Ik vind het best leuk, maar niet teveel te kort achter elkaar.

Note to self als ik ooit verder ga: ik ben bij hoofdstuk 32 van boek 1 ;)