Op zich een interessant verhaal, maar het lijkt alsof de schrijfster niet goed wist welk thema ze in het boek wilde stoppen, dus heeft ze ze er maar allemaal in gestopt. Ook waren de personages geloofwaardiger geweest als ze twintigers waren geweest en als ze iets beter uitgewerkt waren. De lange monologen hadden ook geschrapt mogen worden.

Ik zat zo in het verhaal dat ik was vergeten dat Alida de oorlog niet had overleefd, net als veel van de mensen die in het boek beschreven waren.

De hoofdpersoon moet 21 zijn maar heeft het inzicht en gevoelsleven van een 15-jarige.

This one made me cry and made me happy.

Dit boek was gewoon te vreemd voor me.

I love how the real horror came from humans, not from some random monster or invention.

Wat een heerlijk gelaagd boek.

Ik heb hier een heel dubbel gevoel over. Het is goed geschreven. De ondertitel "een liefdesgeschiedenis" had ik het zelf niet gegeven. "Een geschiedenis" was neutraler geweest. De machtspositie van Leon ten opzichte van Juliette en het feit dat zij 14 was en hij 23 toen ze trouwden zorgt ervoor dat ik het moeilijk vind om hem een goede man te vinden. Ik zie wel dat hij voor haar en hun kinderen heeft gezorgd, maar dat neemt niet weg dat zij een kind was. Ook ben ik zelf wel een beetje klaar met verhalen over 'goede witte mannen' in het slavernijverleden.