osobista, osobliwa w kontekście moich własnych myśli i poglądów, zdedydowanie warta uwagi dla osób poszukujących w sobie otwartości na innych, bądź rewidujących własne doświadczenia i redefiniujących siebie

meeh (nie spodziewałam się niczego innego)(przyjemna rozrywka)
miała swoje momenty

(kocham cię bez względu na płeć - płakówa totalna, całkiem osobiste)

mimo wszystko zbyt stereotypowe podejście do kreacji postaci +

nie do końca podobało mi się podejście do sceny wyznania (brakowało mi dosłownie jakiegokolwiek rozstrojenia emocjonalnego ze strony Okumy)

4.5✨️
musiałabym to przemyśleć. zdecydowanie im więcej o niej rozmawiam i im bardziej ją analizuję, tym więcej w niej doceniam.
4.75✨️
ta powieść dojrzewa we mnie, pamiętam ją, myślę o niej, wspominam ją świetnie. sam sposób wykreowania postaci jako ludzi nieprzyjemnych, przepełnionych wadami i skazami. trudne relacje w rodzinie oraz z rodzicielstwem w samym sobie. społeczeństwo czy my sami? gdzie leży granica?

JAKIE TO BYŁO DOBRE.
być może przyjaźń nie powinna być piękna, by być integralną częścią nas, niewymazywalną, nigdy niezobojętniałą. pełną błędów, grzechów i niedomówień. być może takiego zapewnienia potrzebowałam. gdybym miała okreslić, czym przyjaźń jest, powiedziałabym teraz, że tą książką. a to największy komplement, jaki można jej dać. 
jutro
jutro
i znów jutro
to się nie kończy

> świetnie się bawiłam przez jakieś 80% 
> wątek romantyczny był na koniec zupełnie niepotrzebnie przyspieszony
> brakowało mi potężnego plot twistu, całość była raczej przewidywalna
> iris jest w topce żeńskich bohaterek w młodzieżówkach (winnow>>>>>kitt)
> całość stała klimatem

> mniej zaskakująca (jednak pewnego rodzaju kontynuacja, wiedziałam, czego powinnam się spodziewać)
> pięknie narysowana
> nieco bardziej posztakowana, jednak dziennik jest nieregularną formą
> ciekawe ujęcie samotności, miłości i odpowiedzialności
> prosta, choć część cytatów i myśli uderza w sedno