#gifted Εκδόσεις Ψυχογιός [https://www.psichogios.gr/site/]

Το δεύτερο βιβλίο που συνεχίζει την ιστορία που αφήσαμε στο Κάραβαλ, ήταν μια πολύ ευχάριστη αναγνωστική εμπειρία, η πλοκή έκρυβε ακόμα περισσότερα μυστικά και δολοπλοκίες από το προηγούμενο βιβλίο και η ατμόσφαιρα μυστηρίου ήταν διάχυτη σε κάθε κεφάλαιο.

Σχετικά με την πλοκή, σε αυτό το βιβλίο το παιχνίδι του Κάραβαλ φάνταζε πιο αληθινό και επικίνδυνο, γεγονός που με γέμιζε αγωνία! Γύριζα τη μία σελίδα μετά την άλλη, καθώς το ένα plot twist μετά το άλλο ξεδιπλώνονταν μπροστά στα μάτια μου και δεν ήξερα ποιόν να εμπιστευτώ και τι είναι αλήθεια και τι όχι. Αυτό για μένα είναι ένα από τα ωραιότερα στοιχεία σε ένα βιβλίο, όταν υπάρχει ένα cast χαρακτήρων οι οποίοι είναι όλοι απρόβλεπτοι και γεμάτοι εκπλήξεις!

Ένα άλλο αγαπημένο στοιχείο ήταν η ιστορία γύρω από τις Μοίρες. Θεωρώ πως ήταν από τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια της ιστορίας, έκανε την πλοκή να μοιάζει με παραμύθι και λάτρεψα όλα τα διαφορετικά ονόματα των Μοιρών και τα χαρακτηριστικά καθεμιάς. Θα ήθελα πολύ να είχα κι εγώ μια Τράπουλα του Πεπρωμένου, όχι για να προβλέψω το μέλλον μου, αλλά για να έχω όλες τις Μοίρες αποτυπωμένες σε ζωγραφιά!

Το μόνο στοιχείο το οποίο δεν μου άρεσε όσο θα ήθελα, ήταν η Τέλλα. Το βιβλίο έχει εκείνη ως βασική πρωταγωνίστρια και, ήδη από το πρώτο βιβλίο, δεν την συμπαθούσα, οπότε τώρα μου έγινε ακόμα πιο αντιπαθής. Εδώ η συγγραφέας κάνει μια γενναία προσπάθεια να εξιλεώσει την Τέλλα, αλλά σε ότι αφορά την Σκάρλετ, η Τέλλα για μένα δεν μπορεί να εξιλεωθεί τόσο εύκολα, καθώς συνεχώς αναφέρει πως σκέφτεται πάντα την αδερφή της, αλλά κάθε φορά που μιλάνε, μόνο ψέματα της λέει. Νομίζω πως θα την εκτιμούσα περισσότερο σαν ηρωίδα, αν δεν υπήρχε η Σκάρλετ ως μέτρο σύγκρισης.

Σε γενικές γραμμές, ο "Θρύλος" ήταν ένα εντυπωσιακό και ενδιαφέρον ανάγνωσμα, ο κόσμος του Κάραβαλ ξεδιπλώθηκε για άλλη μια φορά μπροστά στα μάτια μου και απόλαυσα πολύ κάθε πτυχή της ιστορίας αυτής!