Moeilijk om door te komen.

Ik heb me lang afgevraagd of het aan de vertaler lag of dat het in het oorspronkelijke Engels de dialogen ook zo gemaakt grappig waren. Ik denk het laatste. Ik kon er niet mee lachen.

Wat mij betreft, te veel humor door karakters in gênante situaties te zetten (lachen ten koste van anderen, niet mijn smaak) en te weinig diepgang.

Millie voorkomt de zelfmoord van een schrijfster die van een klif wil springen omdat haar man een minnares heeft. Millie weet dat uit haar hoofd te praten en daarna is alles tiptop voor de schrijfster. De wandeling langs de klifrand komt in ieder geval niet meer ter sprake; Orla Hart is al naar haar volgende project gefladderd. Ze heeft namelijk nog een probleem: ze heeft één negatieve recensie gekregen (iets met dat haar boek niet realistisch was. Hallo, fictie!) Ze wil nu een boek schrijven op basis van de dingen die Millie in het dagelijks leven meemaakt. Blijkbaar nooit gehoord van de schrijfregel: waar gebeurd, is geen excuus.

Dan is er nog Hugh. Millie vindt zijn portefeuille, belt hem op en komt er op pijnlijk manier achter dat zijn vrouw enige tijd geleden is overleden. Oeps. Helaas blijkt Hugh na de dood van zijn vrouw een misantroop te zijn geworden die andere mensen hun geluk misgunt. "Nee, ik heb medelijden met ze. Want morgen kan een van hen wel dood zijn." Ja, het is zielig als iemand zo denkt, maar niet om de reden die het boek suggereert. In rouw zijn is een ding, maar de vraag wat Millie ziet in iemand die niet in haar geïnteresseerd is (zegt ie toch), wordt niet goed beantwoord. Het schijnt dat het enorm klikt tussen Millie en Hugh, maar dat is niet te zien in de scenes met hen tweeën, dat wordt alleen verteld.

Ik had een beter boek verwacht van iemand die al heel veel boeken heeft geschreven.