Durf te schrijven! is geschreven in eenvoudig Nederlands. Dat irriteerde mij enorm. Fictie schrijven is niet alleen het vertellen van een verhaal, maar ook een spel met taal. Dat spel met taal miste ik hier.

In korte hoofstukjes worden de belangrijkste onderdelen van verhalen behandeld: dat een verhaal een hoofdpersoon nodig heeft en dat deze persoon iets moet willen en dat je de lezer moet laten zien hoe de persoon zich voelt. Nergens gaat het echt de diepte in (het hoofdstuk Couleur locale laat wel goed zien waarom Carry zelf niet van beschrijving houdt: ze is er heel slecht in.)

De held van dit verhaal is wat mij betreft Elles, en de cartoons van Aimée de Jongh.