Wauw, wat een verhaal.

Neem een treurig boek zoals [b:Het einde van de eenzaamheid|34843672|Het einde van de eenzaamheid|Benedict Wells|https://images.gr-assets.com/books/1491986825s/34843672.jpg|48053587], doe daar een scheut [a:Lori Nelson Spielman|6436298|Lori Nelson Spielman|https://images.gr-assets.com/authors/1446300768p2/6436298.jpg] bij qua hoe ze over vrouwen en familiebanden kan schrijven, en je krijgt dit.

Het verhaal verzwolg me helemaal en ik wilde niets anders doen dan meer en door en uit, maar ik wilde ook niet dat het uit was. Want het is zo mooi en zo bijzonder en zo fijn, ondanks de eigenlijk enorme treurigheid van dit verhaal.

Wat is enorm fijn vindt aan dit boek is dat het chronologisch verteld wordt. Geen alwetende verteller of forshadowing, je groeit echt met Alice mee op.

Ik vroeg me steeds af wat bepaalde gebeurtenissen voor effect zouden heb op Alice als ze opgroeit. Wat voor persoon ze zou worden. Je ziet haar keuzes maken waarvan je soms denkt ach meisje toch, maar het is wel mooi om te zien hoe Alice haar eigen weg zoekt in de wereld.

Daarnaast is de schrijfster supergoed in niet alleen verhaallijnen aan elkaar knopen, maar echt met elkaar verweven met mooie details. En ook een verhaallijn met zichzelf, het is zo mooi hoe bepaalde details of patronen zich herhalen.

Het voelt echt als een bijzondere biografie. En oh wat zat er een brok in mijn keel bij de laatste pagina's. Echt een heel bijzonder verhaal - ik val in herhaling.

Waarom toch geen 5*? Weet ik niet goed, het mist qua gevoel iets van spark om voor mij 5* te zijn. Maar de 4 die het boek krijgt zijn wel 4 hele dikke, en ik ga het boek zeker aanraden aan mensen.