Het begon vaag - op die manier waarop literatuur vaag kan zijn. Ik kreeg ook erg het gevoel van zo denkt een tiener niet, zelfs niet als je zoiets hebt meegemaakt als het verlies van je moeder. Zo denken ook veel volwassenen niet, zo poëtisch.

Maar wat ik erg sterk vind aan dit boekje van 120 blz is dat het voelt als een boek. Qua hoeveel er gebeurt, qua karakterontwikkeling, en dat allemaal zonder dat het gehaast en gepropt voelt, het heft eenzelfde rustige sfeer als een mooi 'volwaardig, echt, dik etc.' boek kan hebben.

En wat een mooie manier om beide onderwerpen uit dit boekje aan te snijden: het loslaten van het verleden en doorgaan, nieuwe dingen doen, en de vluchtelingenproblematiek, en dan met name onze houding tov de vluchtelingen.

Ik ben onder de indruk. Maar geen 5* omdat de schrijfstijl daarvoor me iets té is.