Dit is echt een geweldig boek! Het is treurig en grappig en mooi, maar dat allemaal tegelijk. Dat is superknap gedaan.

Alle scenes zag ik helemaal voor mijn ogen ontwikkelen. Ik voelde mee met Arthur, maar ik had ook zo mijn eigen gevoelens van genegenheid over hem. De openingsscène is ook erg mooi, toonaangevend en erg goed in het neerzetten van de sfeer voor het hele boek. Is er eentje die me nog lang bij zal blijven.

Het is mooi om te zien hoe hij zichzelf ziet versus hoe anderen hem zien.

Dit boek is eigenlijk een coming of age in een midlifecrisis, en dat is heel mooi gedaan. Het is heel logisch hoe het allemaal zo loopt, en ook de lessen die Arthur leert en de dingen die hij meemaakt, het past allemaal in het geheel. Niets voelt geforceerd, alles gebeurt gewoon. Dat is echt een knap staaltje schrijverskunst.

Ik heb op veel verschillende manieren van dit boek genoten, omdat het veel verschillende emoties oproept. Zo'n warm gevoel volg genegenheid dat je meestal voelt in nostalgische situaties, gecombineerd met de humor van de soms absurditeit van de dingen die hij meemaakt, de hopeloosheid van de troosteloosheid, het spannende gevoel van tijdens een avontuur... En dat dus niet afwisselend maar TEGELIJKERTIJD. Ik kan er niet over uit hoe dit boek dat voor elkaar krijgt maar wauw!