Woorden schieten tekort om dit boek zo te omschrijven dat het het boek recht doet.

Wat een bijzonder werk. Grandioos, bijzonder, uniek.

Het neemt je mee door de emotionele achtbaan die het leven kan zijn. Ik voel de dingen alsof het me zelf overkomt, zo kan ik me inleven in de personages.

Ik vind het prachtig dat het niet groots of dramatisch is geschreven. Het leest ook enorm vlot weg.

Toch heb ik er lang over gedaan. Dit boek, dit verhaal, raakt je diep in je ziel en dat kon ik niet met grote stukken tegelijkertijd aan :)

Ik heb meerdere keren bij dit boek erg hard moeten huilen, je kunt het wel janken noemen. Van verdriet en van ontroering.

Spoiler

Het meeste pijn deed het verlies van Willem voor Jude. Willem hield zo onvoorwaardelijk van Jude, dat was zo mooi.

Wat ik zo mooi vindt aan de niet-dramatische schrijfstijl is dat de schrijver je niet oplegt welke momenten je raken. De momenten dat ik een dierlijk geluid van verdriet uitstoot zijn misschien wel andere momenten dan andere lezers.

Dat vind ik mooi, en ik denk ook dat het wat over je zegt als persoon op welke momenten je niet meer verder kon lezen omdat je de wereld niet meer scherp kon zien.

Spoiler

Voor mij was een van die momenten het moment dat Jude die buste van Willem kreeg. Ik voelde in iedere vezel hoe Jude Willem op dat moment miste, maar ook hoe hij hem in de toekomst nog vaak zou gaan missen. En dat deed zo veel pijn

Dit is een fenomenaal werk dat alle prijzen die er zijn in de boekenwereld verdient, die de meeste verkopen ooit van een boek ter wereld moet hebben en dan nog ondergewaardeerd kan zijn. Want hoe kun je verwoorden hoe bijzonder dit boek is? Ik denk - hoop - dat mensen die dit boek gelezen hebben begrijpen wat ik bedoel.

Dit is het toppunt van menselijke schrijfkunst. En dan niet eens vanwege het verhaal, maar hoe er iets ongrijpbaars is aan dit boek dat het je zo laat meeleven en meevoelen met de personages.