Zelden een boek gelezen waar ik zo'n hekel kreeg aan de beste vriendinnen van de hoofdpersoon.

Isa vindt zichzelf te zwaar; ze kan geen kleren kopen in leuke winkels en zelfs in suffe winkels past de grootste maat haar niet. Ze wil afvallen. Haar ouders vinden dat niet nodig. Maar dat zijn ouders, die vinden hun kinderen perfect zoals ze zijn. Ook haar vriendinnen zijn weinig behulpzaam. Die vinden haar niet te dik en halen gewoon een grote patat voor haar omdat zo ongezellig is als ze niet met hen meeëet.

Pas als Isa de fittest in de sportschool niet meer kan ontwijken, komen we er achter dat ze 1,70 lang is en voor ze begon met sporten 87 kilo woog. Dat is een BMI van 30. Dat is inderdaad niet dik. Dat is obees. Ondertussen gedragen haar vriendinnen zich alsof Isa na een avondje zwaar tafelen klaagt dat ze het knoopje van haar favoriete broek niet meer dicht kan krijgen. Isa moet vijftien kilo afvallen om aan een gezond gewicht te komen en tegelijkertijd haar vriendinnen verdragen die het zo sneu voor zichzelf vinden dat Isa niet meer gezellig meedoet chips snaaien. Fijne vriendinnen.

De romance is verder lekker mutserig: ik vind hem leuk, maar hoe kan hij mij leuk vinden, ik lijk totaal niet op zijn ex. Eh ja, misschien dat ie met zijn ex ook meteen is afgeknapt op dat type vrouwen? Beetje jammer dat Isa zich zo moeilijk laat overtuigen dat Ruben haar echt leuk vindt. Hier hadden de vriendinnen wat meer kunnen helpen. Niet alleen door te zeggen dat hij op het innerlijk valt, of haar supercoole, want levensreddende beroep, maar door op te merken dat sommige mannen er van houden dat ze wat hebben om vast te houden.

Gelukkig komt aan het eind alles met iedereen goed. Fijne chicklit.