Oké. In 2017 las ik het boekenweekgeschenk, [b:Makkelijk leven|34183445|Makkelijk leven|Herman Koch|https://i.gr-assets.com/images/S/compressed.photo.goodreads.com/books/1486475452l/34183445._SY75_.jpg|55221343]. Ik vond het gewéldig. De volgende week kocht ik dit boek, want ik wilde meer van deze briljante auteur lezen en dit verhaal sprak me wel aan.

Vorig jaar wilde ik het samen met Evelyn gaan lezen, maar we kwamen er maar niet aan toe. Het lag nog op mijn direct-te-lezen stapeltje, en kwam daarom na de verhuizing sneller bovendrijven dan de rest. Op zoek naar een nieuw boek om met Guido te buddyreaden kwam ik op deze uit (en nu ga ik Evelyn tijd besparen omdat ik haar kan vertellen dat het zonde is van haar tijd om dit boek nog te lezen).

Het eerste deel vond ik erg leuk. Beetje creepy, beetje sarcastisch, vlot geschreven, het lag me wel. Daarna ging het bergafwaarts.

Ik vind het erg leuk dat ieder deel een ander perspectief is. Meestal wissel je vaker van perspectief, maar steeds een heel stuk één personage vond ik verfrissend. Ik raakte benieuwd naar hoe het allemaal in elkaar zou passen. Erg jammer dan ook dat dit format in het laatste van de 5 delen losgelaten lijkt te zijn en je daar ineens vaker van perspectief wisselde. Doet afbreuk aan de kracht van het format.

Verder vind ik het gehele boek wel lekker weglezen. Maar ik vind niets aan het verhaal, en ik vind alle personages vreselijk om over te lezen. Er zijn wat leuke fragmenten, zo heb ik me erg vermaakt met de beschrijving van het Boekenbal, bijvoorbeeld.

Dat is ook meteen een stukje waar ik iets anders aan de schrijfstijl minder vond. Ons 'hoofdpersonage', onze schrijver, zegt hier iets shockerends over het thema van dat jaar. Je leest wel dat iedereen ontdaan is, maar wat het personage dan precies zegt lees je niet. Alsof Koch niets heeft kunnen verzinnen dat het beoogde effect zou hebben, dus het dan maar in het midden laat.

Je zou kunnen zeggen dat dit een stijlding is. Of een vrijheid van de schrijver voor de lezer, dat je het zelf allemaal kunt invullen. Ook helemaal prima natuurlijk, maar mijn invulling is dat ik het gemakkelijk aan vind voelen.

Dit is natuurlijk allemaal een mening. En ik snap dat mensen hier wel mee weglopen, en ik snap het belang van Nederlandse literatuur. Ik heb er gewoon steeds geen enkel leesplezier in als ik zo'n boek lees. Het is toch een beetje eenzelfde soort genre dat alle Nederlandse literaire auteurs (blanke mannen van minimaal middelbare leeftijd?) schrijven, en het is niet mijn genre.

Ik had al zo'n vermoeden, maar ik gaf Koch met dit boek een laatste kans. Omdat ik zo dol was op zijn boekenweekgeschenk, en omdat ik het boek al had. Maar nu weet ik het zeker, het is niet mijn genre. Ik besteed mijn tijd liever aan boeken die ik met plezier lees, want lezen is en blijft een hobby dus het moet leuk blijven. En voor mij is dit dat niet. Respecteer dat alsjeblieft :)

(Ik heb dus geen behoefte aan reacties die me allerlei dingen aan dit boek of aan Nederlandse literatuur gaan uitleggen, of aan reacties die me neerhalen omdat ik voor mezelf weet waar ik wel en niet van houd en daarvoor uitkom. Zoals ik al zei, lezen draait voor mij om het plezier. Niet alleen in het lezen van de boeken, maar ook in de online omgeving erbij. Houd dat alsjeblieft zo. Dank)