"Η Εξόριστη Θεά" μου χάρισε ένα ολόκληρο ταξίδι παρέα με τον Αρές σε αναζήτηση της Ανάννυας. Μπορώ να πω πως ήταν ένα βιβλίο που με τράβηξε από την αρχή, δεν ένιωσα ότι ήθελα να το αφήσω στην άκρη και ακόμα από τα πρώτα κεφάλαια ήθελα να μάθω ποια θα ήταν η τύχη των πρωταγωνιστών μας.

Ένα από τα αγαπημένα μου στοιχεία του βιβλίου ήταν πως δόθηκε άπλετος χρόνος μέχρι να ολοκληρωθεί η ιστορία. Πολλές φορές συγγραφείς έχουν την τάση να κινούν πολύ γρήγορα την ιστορία, σε σημείο που δεν προλαβαίνει ο αναγνώστης να συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει. Ευτυχώς, αυτό έλειπε από το συγκεκριμένο βιβλίο, η ιστορία κυλούσε πολύ οργανικά και καμιά εξέλιξη δεν μου ξένισε, καθώς μπορούσα να δω την πρόοδο του Αρές στην αναζήτηση του να συμβαίνει με "ρεαλιστικό" τρόπο, παρόλο που μιλάμε για ένα βιβλίο φαντασίας.

Κάτι ακόμα που επίσης μου άρεσε είναι η ατμόσφαιρα του βιβλίου. Είναι τόσο έντονη η αίσθηση ότι βρίσκεσαι στη Μεσοποταμία, σε ένα από τα καραβάνια που περιδιαβαίνουν τις πόλεις, κάτι το οποίο εκτιμώ ιδιαιτέρως, γιατί (για εμένα τουλάχιστον) ο κόσμος που χτίζει ο συγγραφέας για την ιστορία του είναι εξίσου σημαντικός με το πώς δομεί τους χαρακτήρες.

Ένα στοιχείο που δεν μου άρεσε τόσο, ήταν το επαναλαμβανόμενο μοτίβο με το οποίο έπαιρνε ο Αρές το κάθε στοιχείο. Προσωπικά δεν είμαι μεγάλη φαν των διηγήσεων μιας ιστορίας μέσα στην ίδια την ιστορία, οπότε κάθε φορά που ένας χαρακτήρας διηγούνταν στον Αρές την ιστορία που είχε ακούσει για την θεά, εγώ ευχόμουν αυτή η διήγηση να γινόταν σε μορφή flashback, ώστε να βλέπαμε και την οπτική της θεάς.

Κλείνοντας, έχω να πω πως η "Εξόριστη Θεά" είναι ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, έχει στιγμές που είναι γεμάτες από σασπενς και αγωνία και το τέλος για εμένα ήταν πολύ ικανοποιητικό και ακριβώς αυτό που ευχόμουν να συμβεί!