Het was een vorm van zelfkwelling om dit boek uit te lezen. In het hele boek was geen sympathiek karakter te bespeuren. De enige waar ik op het eind enige sympathie voor voelde was Amanda - de überbitch

Spoiler

- die als haar bruidegom een halfuur te laat is voor de huwelijksvoltrekking haar aanstaande schoonfamilie de huid volscheldt. Net op dat moment komt de bruidegom binnen en ziet natuurlijk haar ware aard. Wat?! Hij is een halfuur te laat. Zelf als Amanda het liefste meisje op de planeet was geweest, had hij geluk gehad als ze hem niet aan zijn ballen aan de dichstbijzijnde vlaggenmast had gehangen. Als je je bruid voor het altaar laat staan (of lang laat wachten) ben je een lul en heeft zij recht op een uitbarsting. Waarbij de uitbarsting geen bewijs is van haar verdorven karakter

.

Het verhaal wordt verteld door Melanie. Een onsympathiek en nogal sneu type. Een jaar eerder is haar vriendje Alex zonder wat te zeggen vertrokken naar Amerika. Nu hij terugkomt en een slaapplaats nodig heeft, belt hij haar, en zij neemt hem meteen terug - want ze houdt zo veel van hem. En maakt zichzelf op onnavolgbare wijze wijs dat hij ook van haar houdt.

Melanie is bevriend met Fran, de enige persoon in het boek waar ze nog weleens aardig tegen is. Ze wordt gebeld door Amanda, een vroegere vriendin, die geweldig nieuws heeft: ze gaat trouwen met een echte laird. De laird blijkt een oud studiegenoot en -vriend waar Mel het behoorlijk warm onder de kraag van kreeg, maar hij had nooit interesse in haar. Amanda lijkt vooral geïnteresserd te zijn in de titel en minder in de bijbehorende man, Fraser. Aangemoedigd door Frasers broer, besluiten Mel en Fran te helpen Fraser te overtuigen dat dit huwelijk niet moet doorgaan.

Die premisse is wel aardig, maar de uitwerking die niet. Het had beter gewerkt als alle karakters wat sympathieker waren geweest. Als Melanie haar vriendje niet zo geweldig had gevonden, was het misschien wat geloofwaardiger geweest toen ze Fraser te lief voor Amanda vond (alsof zij daar kijk op heeft). Sowieso is het fijn als mensen beginnen met aardig doen tegen hun collega's en pas daarna besluiten dat het rare mensen zijn, en niet meteen beginnen met de hatelijk opmerkingen.

En meer "dialogue tags". Bij verschillende stukken verbaal pingpong raakte ik kwijt wie wat zei.