Ik vind het moeilijk om te beoordelen wat ik van dit boek vindt. Ik vind het 5* én 1* waard, maar het middelt niet uit tot 3*.

Wat ik geweldig vind aan dit boek:
* De schrijfstijl is pretentieus, maar op een mooie manier. Mooi taalgebruik, mooie woordkeuze, mooie zinnen. Het is heel rijkelijk. Als je tegen deze schrijver zegt ‘schrijven is schrappen’, dan lacht hij je recht in je gezicht uit – maar terecht in zijn geval, want dit boek is mooi omdat het zo rijkelijk geschreven is.

* Er zit een sarcastisch gevoel voor humor in dat ik geweldig vind. Het is een echte aanklacht naar onze maatschappij en cultuur, en doet dat door een haarscherpe spiegel op te houden, zodat de absurditeit van sommige zaken, zoals bijvoorbeeld het toerisme, weerspiegeld wordt in al zijn hypocriete zijn. Ha, ik ga zelfs zo schrijven van dit boek. Een mooi voorbeeld hiervan vind ik hoofdstuk 14 – omdat dat over het toerisme in Amsterdam gaat en we daar allemaal een beeld van en een mening over hebben.

* Ik vind het een mooie mindfuck dat het verhaal is geschreven alsof het autobiografisch is, wat hem allemaal is overkomen. Maar dat is het niet, want niemand praat in het echte leven zoals ons hoofdpersonage én de mensen om hem heen. Hij zou dan eerder de inhoud van een gesprek weer moeten geven, en mensen geen dingen in de mond leggen die ze zelf niet gezegd hebben. Maar zo is het wel geschreven, en dat vind ik een leuke kronkel. Want je wéét dat het niet zo is gebeurt, dat het niet echt zo is allemaal, maar zo staat het er wel. Dat vind ik leuk.

Dit zijn alle argumenten voor mijn 5*. Maar er is iets met dit boek.

Wat ik vreselijk vind aan dit boek: de ongelooflijk platte en lompe seksscenes die je om de haverklap om de oren vliegen. Hier heeft geen enkele recensie in de media het over, en dat verbaast me. Het haalt de vaart en de charme van al het bovenstaande weg, het draagt totaal niet bij aan het geheel. Het is me ook veel te plastisch en grof geschreven, echt in tegenspraak met de mooie rijke schrijfstijl van de andere passages.

Nou is het sowieso opvallend vind ik dat in veel literatuur van Nederlandse bodem platte seksscenes zitten. Dat zie je in werken uit andere landen niet. En meestal is het dan ook nog van zo’n niveau - vind ik dan – dat een redacteur van Bouquet er aan zou schrappen en verfijnen. Ik vind dit een fascinerend verschijnsel. Maar in dit boek is het wel heel erg veel en wel heel erg plat.

De grofheid, de platheid en de veelvoud waarin dit in dit boek voorkomt, maakt het 1* gedeelte van mijn gevoelens over dit boek.

Het hoofdpersonage vind ik trouwens alles behalve een sympathiek persoon. Ik vind hem arrogant, hij lijkt zich zoveel beter te voelen dan alles en iedereen. De dingen die hij schrijft lijken soms wel met oog voor het leed van anderen of het andere perspectief, maar het voelt als sociaal wenselijk, het schijnt niet door tot in de kern van zijn denken en handelen. Daarnaast meet hij ook vaak hypocriet met twee maten.

Toen ik halverwege was, zat ik er muurvast in. Ik wil de 5* stukken wel lezen, maar die 1* stukken.. pfoe, daar zag ik tegenop. Toen sprak ik een klant die het boek net uit had. Hij had niet zo’n problemen met de stukken die mij zo bezwaren (en zo denken dus alle recensenten er ook over, anders hadden ze het wel besproken, IK SNAP DIT NIET, waarom zegt niemand hier iets over!?), maar hij zei dat het slot echt briljant was. Dit haalde mij over om toch weer door te gaan in het boek.

Toen ik eenmaal verder las, merkte ik wel dat het makkelijk wegleest. Ondanks de rijke schrijfstijl, de pretentieuze woordkeus en de lange zinnen, leest het voor mij vlot. Dat vind ik best verrassend. Maar het viel me wel op in het laatste stuk dat ik minder van die mooi en goed geschreven passages die een weerspiegeling waren tegenkwam. Wel veel filosofische gesprekken, maar in het begin is hij beter in show, don’t tell, waar het laatste deel heel veel vertellen is.

Helaas stelde het einde mij teleur, ik vind het niet denderend… Dus het was op het laatst vooral heel veel worstelen om het uit te lezen, want ik wilde het eind wel weten, en toen was het dat gevoel van “Oh Is dit het. Nou. Hmm.”

Maar als ik kijk naar met hoeveel – eerder hoe weinig - plezier ik dit boek heb, denk ik dat ik toch op 2* uitkom, omdat het negatieve van de platte seks voor mij erg overheersend is in mijn leeservaring. Dat het niet 1* is, komt omdat enkele geniale passages en vergelijkingen een oprechte glimlach op mijn gezicht opriepen.

Ik snap ECHT NIET hoe dit literair zo hoog aangeschreven kan staan!

(Ik heb dus geen behoefte aan reacties die me allerlei dingen aan dit boek of aan Nederlandse literatuur gaan uitleggen, of aan reacties die me neerhalen/veroordelen omdat ik voor mezelf weet waar ik wel en niet van houd en daarvoor uitkom. Lezen draait voor mij om het plezier. Niet alleen in het lezen van de boeken, maar ook in de online omgeving erbij. Houd dat alsjeblieft zo. Dank)