Het vorige boek van Blake Crouch las ik samen met Guido, en dat was heel leuk. Het boek was geweldig, en het was heel leuk om het samen te lezen. Lekker speculeren en je samen verbazen over de briljantie van de auteur.

Het nieuwe boek van deze auteur was dus eigenlijk een no-brainer voor ons. En ik ben ook echt blij dat ik dit boek samen met iemand heb gelezen, want het is één grote mindfuck en dat krijg je aan niemand fatsoenlijk uitgelegd. Erg fijn dat er dan iemand is die ook de chaos - ik wilde typen meemaakt, zo voelt het ook gewoon - consumeert en met wie je er over kan praten.

Dit boek is duidelijk verdeelt in 3 delen:
* De eerste 100 pagina's waarin het verhaal niet op gang komt
* De middelste 300 pagina's die ene briljante, geniale mindfuck en rollarcoaster zijn
* De laatste 50 pagina's die erg filosofisch zijn en waar ik me weer even doorheen moest bijten.

Vanwege deel 1 en 3 geen 5*, maar het middendeel vond ik wel echt heel goed. Het is minder goed dan Dark matter, maar ik vind het nog steeds met kop en schouders boven het gemiddelde uitsteken, dus vandaar de 4*. Want een bijzondere leeservaring is dit zéker.

Nu ga ik even bijkomen van dit boek.