Een heel bijzonder boek. Het laat je in andermans schoenen lopen voor een paar kilometer. Zo mooi, hoe verhalen en boeken dat kunnen doen.

Je krijg een inkijkje in het hoofd van Dag, op een hele bijzondere manier die voor mij als neurotypische lezer heel authentiek voelt. Hoe goed andere neuro-atypische mensen zich in dit boek herkennen of hoe zij het beoordelen weet ik niet, dat kan ik niet, hoe veel ik me ook inlees.

Maar in mijn optiek is dit een boek die het begrip en het wereldbeeld van de lezer vergroot, op een manier die uniek geschreven is en mij bij zal blijven. 

Toch geen 5*, want ik vond het soms teveel los zand. Het is wel een verhaal, maar het voelde niet altijd zo, en het is ook niet helemaal een biografie. Het gevoel zit er een beetje tussenin, en dat maakte sommige fragmenten moeilijk te plaatsen in het geheel. Droeg dit nou bij aan het verhaal en valt dit straks op z'n plek, of illustreert dit de keonkels die soms in de hersenen van Dag plaatsvinden? Het is erg mooi dat dat zo overkomt natuurlijk, maar het las niet overal even netjes afgewerkt in de redactie, ofzo. Moeilijk om het gevoel goed te omschrijven, merk ik.