Man o man o man.

Ik heb twee keer eerder een boek van Dani Atkins gelezen, [b:Fractured|17380601|Fractured|Dani Atkins|https://images.gr-assets.com/books/1375288993s/17380601.jpg|24173764] en [b:Perfect Strangers|30839690|Perfect Strangers|Dani Atkins|https://images.gr-assets.com/books/1467616339s/30839690.jpg|51438857]. Elke keer dacht ik tijdens het lezen van het boek 'Nou. Niet heel geweldig goed qua plot of hoe het geschreven is ofzo.' En iedere keer heb ik zitten JANKEN om het einde, niet te geloven hoe intens mijn gevoelens voor deze boeken zijn.

En toen begon dit boek met twee vrouwen die allebei horen dat hun man in kritieke toestand in het ziekenhuis ligt. Oh, dat grijpt wel aan, ook hoe het geschreven is. Het voelt alleen heel rommelig, zo door elkaar heen.

Dan komt de body van het boek, de verhaallijn, waarin je met heel veel uitgebreide flashbacks leert over hoe de verhaallijnen van de verschillende personages bij elkaar komen. Dit is een deel van het verhaal waar ik voor mijn gevoel echt doorheen moest.

Als dit het eerste boek was dat ik van haar zou lezen, zou ik het hebben weggelegd. De enige personage's die ik mocht waren een 8 jarig kind en een man in coma. Hmm.

Maar toen kwam het einde en OH MIJN GOD wat is Dani Atkins goed in hartverscheurende situaties zo omschrijven dat het voelt alsof het jezelf overkomt. Ik heb zó hard zitten huilen.

WAARSCHUWING: Als je een vriend/man/etc hebt: het is aan te raden om het einde van het boek (je voelt het wel aankomen) NIET te lezen als hij niet in de buurt is om te knuffelen.

Maar toch geen 5*. Mijn boek was 500 blz. De eerste 50 en de laatste 100 waren mooi, maar ik had de epiloog-plottwist al aan zien komen. 5* voelt als te veel, daarvoor zie ik teveel verbeteropties.

Maar ik ben erg benieuwd naar haar andere boeken die ongelezen in mijn kast staan. Gelukkig is dit de dikste, bij de anderen zal ik sneller bij zo een prachtig eind zijn, dus :)